Dure ouderen – dat gezeur hangt me nu de keel uit ....

Ik ben geboren in 1939, vlak voor de Tweede Wereldoorlog. De oorlog uit een kind halen is ook in mijn geval moeizaam. Na de oorlog: leren lezen met één leesboekje, leren schrijven op leitjes met griffel; er was niets meer. Kapotgebombardeerde huizen waaruit we krijt pulkten om mee te spelen. Suiker en andere luxe artikelen op de bon.

Later ging ik, dankzij hardwerkende ouders, naar het lyceum. Zelf heb ik dat harde werken overgenomen, nog steeds werk ik en ik ben inmiddels 67 jaar.

Getrouwd, op een minimumloon. Armoede, maar lenen en denken dat je récht hebt op luxe kwam niet in ons op. Drie dochters, alle drie leren en studeren, groeiende welvaart, zeker. Ik ging ook nog studeren, zelf betaald. Toen het eindelijk kon, hebben we een huis gekocht. Dat huis is netjes afbetaald terwijl we ook hoge pensioenpremies betaalden.

En dan durft Mariette van der Heijde, een hopelijk jong en dus nog niet wijs geworden mens, te schrijven dat de miljoenen die de huizen van de ouderen waard zijn, gebruikt moeten worden om mee te betalen aan de kosten van háár welvaart (Trouw, 1 juni). Wij hebben niet geprofiteerd van die stijgende welvaart, mevrouw Van der Heijde, wij hebben die met veel en hard werken veroorzaakt en ú profiteert nu van al ons harde werken.

Wij houden niet ons hand op voor ons pensioen. Dat pensioen hebben we gewoon bij elkaar gespaard. We leven nu van de rente van dat gespaarde geld. En in onze tijd betaalden we voor de AOW van de ouderen, zoals u nu doet. Zo gaat dat: voor wat hoort wat.

Ouderen maken niets kapot, ze drinken zich niet elk weekend op weg naar Korsakov, ze vernielen hun oren niet met luide muziek op hun iPod, ze hadden geen gehoorapparaten nodig tijdens hun jonge jaren .... Ze leefden gewoon zuinig, werkten, kregen kinderen (en zorgden voor hun omgeving. Rechten? Nauwelijks. Plichten? Legio.

Als Mariette van der Heijde ook zo leeft, mag ze commentaar op de ouderen hebben. En ze hoeft zich geen zorgen te maken, we gaan echt ooit allemaal dood. Dan hoeft zij geen cent meer aan ons te betalen. Maar dan kan zij ook niet meer van onze wijsheid gebruikmaken.

U begrijpt: ik ben boos! Kwaad over dat aanhoudende gezeur over dure ouderen, die maar het geld opmaken en geld kosten. Ik hoop dat er eindelijk eens gekeken wordt naar wat we ook vandaag de dag nog waard zijn. Om deze uit de hand gelopen jeugdsamenleving een beetje in toom te houden misschien?

AlkmaarJeanne Kruijff