nieuwe boeken fictie

Bepaald niet het eerste verslag uit de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog. Wel krijg je in deze Engelse klassieker een heel goed en gedetailleerd beeld van het helse soldatenleven tijdens de veldslagen aan de Somme, de Ieper en Passendale. Edmund Blunden (1896), gevierd dichter en criticus, bevond zich als jonge officier van 1916 tot 1919 ín die loopgraven. Ná 1924, toen hij al in Azië woonde, schreef hij zijn herinneringen op.

Twee nieuwe deeltjes in de Bruna-snuffelreeks, waarmee de uitgever ontlezing wil voorkomen. Het eerste is het herdrukte titelverhaal van de Moors debuutbundel uit 1988. Het tweede verhaal verscheen in 1998 in bibliofiele uitgave.

René Goscinny (1926-1977), ook de schepper van Asterix en Lucky Luke, is wel de geestigste man van Frankrijk genoemd. Zijn verhaaltjes over het jongetje Nicolaas zijn misschien niet zó onvergetelijk, maar toch heel aardig. En de fijne tekeningen van Sempré maken veel goed. In deze serie gaat Nicolaas met zijn ruziënde ouders op vakantie. Maar het regent wel vaak in Bretagne. Al snel wordt Nicolaas op kamp gestuurd, waar hij het leuk moet vinden.

Moedig van de uitgever, om deze Poolse klassieker uit 1935 in vertaling uit te brengen. Nalkowska (1884-1954) geldt als een belangrijk auteur van niet al te toegankelijke, modernistische romans. Maar dat lijkt in deze vertaling best mee te vallen. ’De grens’ geldt als haar meesterwerk, vooral om de uitbeelding van relaties tegen de achtergrond van een moderniserend Polen. Hoofdpersoon is Zenon, die zich doodergert aan zijn vader, een verarmde herenboer die de meisjes op zijn landgoedje lastig valt. Zelf houdt hij het met de dochter van de kokkin, totdat een huwelijk met de beter gesitueerde Elizabeth hem betere kansen biedt. Zijn geluk duurt niet lang.

Derde deel van een serietje, dat geen enkele literatuurliefhebber zich mag laten ontgaan. Want wat de illustere Nabokov met deze essays (tussen 1941 en 1958 geschreven) voor had, was niets minder dan het opvoeden van zijn studenten tot voorbeeldige lezers. Hij doet dat met passie, vaak partijdig, en toch overtuigend, en in spetterend proza, dat hier in swingend Nederlands is omgezet. Een diepe duik in (vooral) ’Dode zielen’, dat volgens Nabokov te vaak verkeerd is verstaan als ófwel een grappig verhaal ófwel een sociale aanklacht.