Davis is zwart in een witte wereld, maar dat is niet de basis van het probleem

Niemand binnen de Amerikaanse ploeg zal het woord natuurlijk uitspreken en dat is maar beter ook. Het is de vraag of Shani Davis op discriminerende gronden zijn plaats in de Amerikaanse achtervolgingsploeg heeft opgegeven of dat er andere oorzaken meegespeeld hebben.

Al heel vroeg in het schaatsseizoen werd duidelijk bij insiders dat er iets wrikte bij de Amerikanen. Davis was zijn eigen weg gegaan, had zijn kampement in Calgary opgeslagen waar de anderen Salt Lake City verkozen als uitvalsbasis naar grote toernooien. Davis was ook losgeweekt van het Amerikaans olympisch sponsorproject, vooral omdat hij met DSB als geldschieter zijn eigen financiële boontjes kon doppen.

Een andere USA-klant, lange-afstandrijdster Catherine Raney, die ook Calgary ging wonen, zag Davis dit seizoen veel en merkte op: “Hij heeft geheel voor zichzelf gekozen en weet wat hij nodig heeft. Hij geeft niet om anderen in de USA-ploeg, dat lijkt me zijn goed recht.“

Duidelijk is dat Davis een loner is die een status aparte inneemt in de Amerikaanse schaatsploeg. In zijn nog korte leven als topsporter is Davis altijd een buitenbeentje geweest. Zijn blanke schoolmaatjes in Chicago die ook leerden schaatsen noemden hem boy, wat sociaal politiek gezien een scheldnaam is in Amerika. Eenmaal bij de grote jongens bleef Davis buiten de ploeg. Hij koos daar zelf voor. De cowboyverhalen over zijn bestaan rond de ijsbaan werden meestentijds gevoed door moeder Cherie die bepaald geen blad voor de mond nam en neemt.

In oktober van verleden jaar werd al duidelijk dat de samenstelling van de Amerikaanse achtervolgingsploeg frictie zou gaan opleveren. Het drietal Hedrick, Parra, Boutiette (allen ex-inline skaters) trainde samen in Salt Lake City en deze gabbers zagen het liefst zichzelf op medaillejacht gaan en lieten dat heel voorzichtig ook blijken.

Davis nu begreep die bijna los fladderende boodschap en besloot zichzelf geen kandidaat te laten zijn voor de achtervolgingsploeg. In Turijn deed hij dat feit af met de woorden: “Sommige mensen zoeken een weg voor zichzelf“, waarmee de kous voor hem af was. Dat lijkt zo, maar de kern van het probleem lag en ligt dieper. Davis is ook voor de andere leden van Team USA een bijna ongrijpbare en zeker onbegrepen grootheid. Ja, hij is zwart in een witte wereld, maar dat is niet de basis van het probleem, zegt men. Volgens bronnen binnen de ploeg ligt het eerder aan het onaangepaste gedrag van Davis. Hedrick zei slechts bij het vernemen van de beslissing van Davis: “Hij is een goede schaatser, maar ik ga hem niet smeken om toch met ons mee te rijden.“

Davis gaat ook in Turijn zijn eigen weg. Als hij niet op het ijs staat, is hij te vinden in de buurt van de Amerikaanse shorttrackploeg. Juist, dat team waar hij zich niet voor wist te kwalificeren. Toch zei hij deze week: “Bij die mensen voel ik me thuis. Those are my home boys.“

Of het toeval was? Wat? Op dinsdag trainde de Amerikaanse ploeg in USA-pakken. Davis kwam alleen het ijs op. Een prachtig strak pak zat hem als gegoten. Nergens was een reclameduiding te zien. Het mooiste diepzwarte pak dat ik ooit om het lijf van een schaatser zag. Het was veel meer dan een schaatspak.