Ervaren Juffermans wil onbevangen op herhaling

Het Nederlandse shorttrack is uit een diep dal gekropen. Vanaf morgen zijn drie olympische deelnemers actief in Turijn. Cees Juffermans gaat op herhaling, met 'de onbevangenheid van Van Persie'.

Tot shorttrack een echte olympische status verwierf, was Nederland een van de toplanden. Het ging daarna snel bergafwaarts. Het dieptepunt leek in 2002 bereikt toen alleen Juffermans zich had kunnen kwalificeren. Maar het schip zonk daarna nog dieper. De kernploeg was opgeheven, bestuurlijk was chaos troef. ,,Kleine sport, kleine mensen'', zegt de huidige bondscoach Jan Herman Mogendorff. Twee jaar geleden stapte hij erin om te redden wat er te redden viel. ,,Het was een geweldige puinbak. Iedereen wist het beter, allemaal zetten ze hun kwaak open. Er liepen heel wat gestresste kippen rond.''

Juffermans deelde in de malaise. Na zijn hoopgevende achtste plaats in Salt Lake City werd hij achtervolgd door fysiek ongemak. Keelontstekingen, armen uit de kom, operaties aan zijn rechter enkel en zijn amandelen zorgden voor twee verloren seizoenen. In die periode was hij naar Frankrijk gevlucht omdat hij daar tenminste op niveau kon trainen.

De komst van Mogendorff bracht hem terug in Nederland. De nieuwe bondscoach zorgde voor 'rust in de tent'. Het resultaat was ernaar. Juffermans werd vorig seizoen zelfs tweede op het EK. Dit seizoen had hij moeite zich volgens de ondoorzichtige regels te kwalificeren voor de Spelen. Het lukte pas drie weken geleden op het EK in Polen, tegelijk met zijn vriendin Liesbeth Mau-Asam. Ze moeten morgen beiden al aan de bak. Niels Kerstholt had zich in het najaar al verzekerd van een olympisch avontuur. Het hoofddoel van Mogendorff -twee achtervolgingsploegen in Turijn - bleek onhaalbaar.

Juffermans, die gisteren 24 jaar werd, meent dat hij vier jaar na Salt Lake City een andere sportman is geworden. Mogendorff bevestigde dat. ,,Vier jaar geleden had hij geen rem, die heeft hij nu wel. Hij is meer gaan nadenken. In Salt Lake City deed hij alles nog spelenderwijs. Dat is hij kwijt. Maar er is de afgelopen jaar ook wel wat met hem gebeurd.''

Juffermans zelf erkent dat ouder worden in een intensieve sport als shorttrack niet altijd een voordeel is. ,,De onbevangenheid van toen heb ik niet meer. Vier jaar geleden vloog ik de wedstrijden in als een dolle hond. Dat is nu minder ik heb de neiging om wat zwaar over de dingen te denken. Vroeger op de basisschool zat ik stiekem schaatsertjes te tekenen omdat ik me zat te verheugen op de volgende training. Dat moet ik weer terug krijgen. Ik vergelijk het met Robin van Persie. Toen hij jong was, speelde hij óf heel goed óf verschrikkelijk slecht. Nu moet elke bal redelijk goed zijn.''

De Stompwijker ziet het als een voordeel dat hij nu weet hoe het er op de Spelen aan toe gaat. ,,De wedstrijden zijn verschrikkelijk vies en hard. Je ziet op de Spelen altijd valpartijen en diskwalificaties die je in andere jaren niet ziet. Ik moet ook meedoen aan dat gevecht. Stel dat ik straks derde lig in de halve finale dan neem ik liever het risico van een diskwalificatie dan me neer te leggen bij de B-finale. Ik moet er met Van Persie-onbevangenheid invliegen.''

Als de spanning vooraf te groot wordt, pakt hij zijn elektrische gitaar die hij mee naar Turijn heeft genomen. Muziek is zijn passie. ,,Ik speel alles, van Eric Clapton tot Marilyn Manson. Als het moet zet ik het olympisch dorp wel even op stelten. Als ik even heb gespeeld voel ik me weer prettig. Voor de rest laat ik alles maar over me heen komen. Het loopt op de Spelen toch anders dan je denkt.''