Afscheid van Ayaan Hirsi Ali

Ondanks de sympathie die ik voor haar koester alsmede de bewondering voor haar moed en principiële standvastigheid, denk ik dat het de hoogste tijd is voor Ayaan Hirsi Ali om Nederland te verlaten. Anders zou er een nog gênanter circus om haar heen vorm krijgen, dat deze vrijgevochten vrouw in een karikaturale diva zou kunnen veranderen. En zoals bekend, zijn Nederlanders van hoge bomen vooral gecharmeerd zolang ze de maaiveldhoogte niet voorbijgroeien. Kan iemand een dergelijk overweldigende media- en publieke belangstelling werkelijk lang doorstaan zonder een deel van zijn of haar ziel te zien muteren? Er is de laatste tijd een overvloed aan diverse geschreven of gefilmde getuigenissen over haar de wereld ingestuurd. En er is nog meer op komst. Zelf haar afscheidsfeestjes halen de tv-journaals. Haar wraak na de gemanipuleerde uitzending van Vara-Zembla moet haar zoet in de mond smaken. Toch kan Ayaan beter naar de VS vertrekken voordat ze bij de tv-kijkers en de krantenlezers een irritatiefactor gaat worden. Deze week kreeg ik via een mail een uitnodiging voor een laatste afscheidsfeest speciaal voor de ’close friends of Ayaan’. Het is niet zozeer dat ik 100 euro voor het culinaire fuifje zou moeten neertellen dat mijn ergernis wekte. Maar dat de opstellers (vrienden uit een filmproductiemaatschappij) hun uitnodiging in het Engels hebben opgesteld. Als goed geïntegreerde Fransoos heb ik natuurlijk de pest aan Nederlanders die hun taal verloochenen. Ik heb natuurlijk ook gezien hoe Ayaan door Condoleezza Rice, Salman Rushdie, Henry Kissinger of Angela Merkel onlangs omhelsd werd. Maar laat me dan rustig naast mijn sjoelbak thuis zitten met een portie goedkope hachee op schoot. Want terwijl Ayaan steeds mondainer werd, werd ik zelf steeds calvinistischer. Als slimme voorbereiding op een eventueel inburgeringexamen voor oudkomers. Tegelijk ben ik een beetje bezorgd over de consequenties van haar vertrek. Wat moeten al die zogenaamde linkse columnisten straks zonder hun geliefde Kop van Jut? Het wordt dan nog leger en holler in menig hersenpan. Ja, wat moeten ze zonder de vrouw die hun slapende bestaan heeft opgeschrikt? Gisteren in de Volkskrant begon PvdA’er Ronald Plasterk alweer over het gejok van Magan over haar identiteit. De frustratie over haar triomfantelijke vertrek moet bij hem immens zijn. Die man heeft zo vaak zijn Somalische onderwerp herkauwd dat hij aan een nieuw kunstgebit toe moet zijn. Benieuwd naar de hoeveelheid zocht en vond ik een twintigtal tv- en krantencolumns van zijn hand waarin hij zijn geprefereerde zwarte schaap onder andere voor uiterst rechts uitmaakte. Toen werd ik nog benieuwder: wat zou de teneur van Plasterks eerste column over Ayaan zijn geweest. Ik vond een stuk van oktober 2002 toen Ayaan nog partijgenote van Plasterk was: ’Ayaan is een intelligente vrouw die de fanatieke arm van de islam van dichtbij kent. () Voor wat ik van haar gehoord heb was ik het prima met haar eens. Er bestaat aan de fanatiek-orthodoxe kant van de islam een bedreiging voor de vrijheid en de democratie, en die is in het verleden onderschat onder het mom van tolerantie. Ayaan verdient steun.’ Amen.