’De Reünie’ versus ’Klasgenoten’

Onbekend maakt goed bekeken.

Beter goed gejat dan slecht verzonnen. Het is een adagium dat bij de omroepen – commercieel en publiek – altijd al populair is geweest. En waarom ook niet? Een beetje zwieren over het ijs kan best op meerdere zenders. Zolang er maar genoeg kijkers meezwieren. En wat is tegenwoordig nog origineel? Alles is al een keer gedaan en wat er nog niet gedaan is, dat is vaak overbodig. Of vliegt uit de bocht – wat ook iets overbodigs heeft. Kopiëren dus dan maar, en zorgen dat je beter bent dan het origineel.

Dat is nog lang niet gemakkelijk, want het origineel heeft van nature een streepje voor. Ere wie ere toekomt, dat principe. De dief is daarom altijd de underdog. Maar omdat de underdogpositie weer sympathie oproept, zijn er toch kansen om succesvol te jatten. Ach, het leven kan zo makkelijk zijn. En zo leuk ook. Als je jezelf zo nu en dan maar een opdracht geeft. Bijvoorbeeld door een programma als ’De Reünie’ (KRO, Nederland 1) naast ’Klasgenoten’ (RTL 4) te leggen. Inderdaad, een vergelijkend warenonderzoek.

Koos Postema maakte ooit 175 afleveringen van ’Klasgenoten’, dus dat programma staat al een tijdje op de televisiecanon. Al is het alleen maar vanwege het feit dat ’Klasgenoten’ nog even bij het legendarische Sport 7 heeft gezeten. Maar dan met teamgenoten. De formule wisselde nog een paar keer van partner (Vara, Veronica, RTL), maar verdween nooit helemaal uit het hoofd van de kijker. De reden: het is leuk om te zien hoe een bekende Nederlander weer terugkeert in de schoolbanken. Vragen als: kon Frans Bauer op het schoolplein ook al zo schattig zingen? Van welke meid kreeg hij zijn eerste zoen en wat zou er van haar geworden zijn? Ik wil dat weten en u ook. Geeft u dat nou maar gewoon toe.

Nu het toch tussen u en mij gaat: ik vind ’Lingo’ maar een stom spelletje. Met dat irritante gepiep en dat gerommel in die ballenbak. Alleen mijn buurmeisje van zes vindt het jammer dat het verdwijnt. Maar ja, zegt u er maar eens wat van. Ik doe het niet.

’Klasgenoten’. Een lokaal, bankjes en de presentator als docent voor de klas (Robert ten Brink, ex-’Lingo’!). Belangrijkste kenmerk: een bekende Nederlander als ’hoofdklasgenoot’. De laatste aflevering was dat zanger/musicalster Bastiaan Ragas. Hij zat op school in Lisse en volgens zijn klasgenoten zat het er toen al dik in dat Ragas beroemd zou worden. Dat had vroeger een van de meisjes gezien toen Bastiaan haar meenam naar zijn jongenskamer. Die hing vol met posters van Elvis, en dat zegt veel. Bovendien was de jonge Ragas altijd ’erg aanwezig’.

Dan ’De Reünie’. Een lokaal, bankjes en de presentator als docent voor de klas (Rob Kamphues, ex-RTL 4!) Belangrijkste kenmerk: geen bekende Nederlander maar de hele klas als hoofdgast. Dat was zondag zomaar een lichting van de Maria Mavo uit Tilburg. Dus geen Willeke Alberti, maar Bettina, Bert of Henk. En die kunnen ook een boeiend leven hebben. Boeiender dan menig bekende Nederlander, durf ik wel te zeggen. Zo was Bettina paaldanseres geworden en had Henk zijn avontuurlijke heil gezocht bij de dolfijnen in Portugal. Met wisselend succes, maar daarom juist zo aardig om te zien. ’De Reünie’ heeft meer diepgang omdat het ruimte laat voor de karakters uit de klas. Karakters die er bij ’Klasgenoten’ minder toe doen, omdat het om ’die ene’ gaat.

Aantal kijkers ’Klasgenoten’ (uitgezonden om 21.34 uur): 1.064.000. Aantal toeschouwers ’De Reünie’ (geserveerd om 21.19 uur): 1.618.000.

Conclusie: onbekend maakt helemaal niet onbemind.