Vierdaagse gaat aan eigen succes ten onder

De Vierdaagse is zo populair dat de voorzieningen kraken in hun voegen. Gecombineerd met de hitte heeft dat tot grote problemen geleid.

De afgelasting van de Vierdaagse van Nijmegen roept de vraag op in hoeverre de organisatie van een groot (sport)evenement verantwoordelijk is voor de gezondheid van haar deelnemers. Ik neem alvast een klein voorschot op de uitkomst van de onderzoeken die zijn aangekondigd.

Onder vierdaagselopers staat de nacht voorafgaand aan de start bekend als een verschrikkelijke nacht. Je gaat op tijd naar bed omdat je de volgende ochtend vroeg aan de start moet verschijnen, maar de slaap wil maar niet komen. Hoe los je dit probleem op? Je neemt een paar glaasjes alcohol voor het slapen gaan. Zoals bekend onttrekt alcohol vocht aan het lichaam.

Verder zeiden de lopers die hulp nodig hadden, dat zij voldoende gedronken hadden tijdens de eerste wandeldag. Wat is dat: voldoende gedronken? Wij hebben in ons koude kikkerland maar bitter weinig ervaring met echte warme dagen. Bij warm weer drinkt de Nederlander gemiddeld absoluut te weinig. Als dan tijdens een wandeldag een liter meer wordt gedronken zal zeker een ’onervaren’ wandelaar het idee hebben dat dat voldoende is.

Slecht getrainde lopers weten na 40 kilometer niet of hun klachten veroorzaakt worden door extreme vermoeidheid, door een energiegebrek, door te weinig eten of een vochtgebrek door te weinig drinken. In combinatie met het door het ’eigen ik’ of door de omgeving opgelegde ’heilige moeten’ leidt dit tot de vreselijke taferelen die zich op de Oosterhoutse dijk hebben voorgedaan.

Dit rijtje oorzaken is eenvoudig uit te breiden maar dat laat ik verder aan de onderzoekers. Deze combinatie van oorzaken heeft ertoe geleid dat 250 tot 300 mensen een beroep hebben moeten doen op de hulpdiensten. Op een aantal van ruim 44.000 lopers is dit nog geen 1 procent. Gebleken is dus nu dat de hulpdiensten zwaar overbelast raken als minder dan 1 procent van de lopers hen nodig heeft. Dat brengt mij bij de organisatie. Wandelen heeft de laatste jaren enorm aan populariteit gewonnen en dit blijkt ook uit het aantal deelnemers van de Vierdaagse. Welke gevolgen heeft dit?

Lopers kunnen al lang niet meer allemaal overnachten in Nijmegen ondanks de enorme gastvrijheid van de Nijmegenaren. Dit betekent dat steeds meer lopers op steeds grotere afstand van Nijmegen onderdak vinden met als gevolg dat soms al meer dan een uur gereisd is voor men aan de start staat. Dit gaat ten koste van de broodnodige nachtrust.

Lopers die met de fiets naar de start komen, moeten steeds verder van de Wedren (de startplaats) hun fiets in een fietsenstalling zetten omdat de fietsenstallingen dichtbij de start te klein zijn om alle fietsen te herbergen. Ook dit gaat ten koste van de rusttijd.

Dinsdagmorgen bij de start heeft het scannen van de ongeveer 23.000 40-km-lopers zoveel tijd gekost dat sommige lopers maar liefst vijf kwartier in de rij hebben gestaan voordat zij op het parcours waren. Kostbare tijd die niet benut is om te wandelen in de betrekkelijke koelte van de ochtend en waarin ook niet gerust is ter voorbereiding op een zware tocht.

Ook het wachten in een rij voor een toilet kost vaak veel tijd. Dit wachten is vaak extra vermoeiend omdat het loopritme wordt doorbroken en het wachten vaak staande in de volle zon gebeurt.

Er is maar één conclusie mogelijk: het superevenement Vierdaagse dreigt aan zijn eigen succes ten onder te gaan.

De afgelopen jaren heeft de uitbreiding van het aantal deelnemers geleid tot een grotere groep lopers die ongetraind of in ieder geval onvoldoende getraind aan de start verschijnt. Deze uitwas kan niet op het conto van de organisatie worden geschreven maar is de verantwoordelijkheid van elke individuele loper. Het invoeren van een verplichte sportkeuring zal dit probleem niet oplossen!

Wat wel voor rekening van de organisatie komt, is het toelaten van steeds meer deelnemers zonder daar adequate maatregelen tegenover te stellen. De pijnlijke conclusie moet misschien wel zijn dat adequate maatregelen voor deze enorme deelnemersaantallen slechts ten dele mogelijk zijn. Ik denk dan vooral aan het invoeren van de ’ChampionChip’ om de start veel vlotter te laten verlopen.

Verder rest nog slechts één consequentie: het aantal deelnemers moet fors omlaag om de beschikbare faciliteiten en middelen weer in overeenstemming te brengen met het aantal deelnemers.

De organisatie moet haar verantwoordelijkheid nemen en het deelnemersaantal fors terugbrengen tot beheersbare aantallen om dit unieke wandelevenement te redden van de definitieve ondergang!