Fascinerend toch, dat zoiets onnozels als een missverkiezing zoveel verontwaardiging wekt.

In een van de kranten stond vorige week een prachtige groepsfoto, royaal over twee pagina’s, van de 55ste Miss Universe-verkiezingen in Los Angeles. De deelneemsters waren in vol ornaat, uiteraard mét sjerp, en ze probeerden allemaal even lieftallig te glimlachen. Die uit Oost-Europa zagen een beetje pips, en die uit Afrika waren verreweg het aantrekkelijkst. Over de Nederlandse miss kan ik geen mededelingen doen; zij was uit beeld gevallen dan wel thuisgebleven.

Miss Indonesië was me eerlijk gezegd niet in het oog gesprongen. Maar deze week werd bekend dat tegen haar aangifte is gedaan, en wel door het Islamitische Verdedigingsfront – dezelfde organisatie die destijds tekeerging tegen de Indonesische editie van Playboy. Zij heeft in bikini geposeerd, vandaar. En dat is volgens het front een „belediging voor de waardigheid van de Indonesische vrouwen’’. Bovendien is het in strijd met het wettelijk voorschrift 02/U uit 1984 die schoonheidswedstrijden verbiedt vanwege de ’morele en religieuze normen van het volk’. Voor haar vergrijp kan miss Indonesië enkele jaren achter de tralies verdwijnen.

Nu was mijn interesse gewekt. En dankzij een filmpje op de website van de Miss Universe-verkiezingen weet ik inmiddels hoe ze eruitziet. Ze heet Nadine Chandrawinata, is eenentwintig jaar jong, en, ik kan niet anders zeggen, beeldschoon. In onnavolgbaar krakend Engels vertelt ze er over haar strevingen. Dat ze campagne wil voeren tegen de discriminatie van vrouwen. Dat ze voor Unicef zou willen werken. Dat moeder Teresa haar allergrootste idool is.

Juist. En dit brave meisje ondermijnt de zeden van het Indonesische volk?

Fascinerend toch, dat zoiets onnozels als een missverkiezing zoveel verontwaardiging kan wekken. In dit deel van de wereld nemen we het verschijnsel al decennia niet meer serieus. Dankzij het feminisme groeiden schoonheidswedstrijden uit tot hét icoon van vrouwonvriendelijkheid. Dat de beauty’s zoetjesaan heus meer in huis moesten hebben dan de juiste maten en een fraai snoetje – een afgeronde schoolopleiding, of mooie gedachten over de wereldvrede – bood geen soelaas.

Maar wat hier nu hooguit nog leidt tot intellectueel schouderophalen en een itempje in ’Shownieuws’, is elders een legitieme reden voor moord en doodslag.

Eind 2002 zouden er Miss World-verkiezingen zijn in Nigeria. De islamitische broeders waren not amused. En ze ontstaken helemáál in woede toen een landelijke columnist schreef dat de Profeet, had hij in dit tijdsgewricht geleefd, vast een van de kandidates tot vrouw zou hebben genomen. Bloedige rellen braken uit, kerken gingen in vlammen op. Zo’n tweehonderd Nigerianen, vooral christenen natuurlijk, werden ter gelegenheid naar gene zijde geholpen.

Helaas, de organisatie zwichtte voor het geweld en verplaatste de verkiezingen naar Londen. En zie, daar bleek onder hedendaagse feministen veel begrip te bestaan voor de moslimse woede. Zo sloten vrouwenbevrijders een alliantie met vrouwenhaters. Het is van een logica die mij telkenmale ontglipt.

Hoe anders gaat het toe op het Zuid-Amerikaanse continent. Daar zijn missverkiezingen, heb ik me laten vertellen, een zaak van nationaal belang. In Colombia geven de scholen zelfs vrij op de dag van de nationale finale. De vrouw die de titel verovert, is een heldin, een rolmodel, de toekomst lacht haar tegemoet. Wat in het Westen een toonbeeld is van domme vrouwenonderdrukking, is daar de toegangspoort tot een beter leven. Kijk, die logica begrijp ik nou weer wél.

Hoe zal het aflopen met Nadine Chandrawinata, de stralende miss Indonesië? Na de grande finale afgelopen zondag liet ze weten ’erg verdrietig’ te zijn. En aan het Indonesische volk bood ze haar oprechte verontschuldigingen aan. Goddank niet voor die bikini, maar omdat ze hen zo had teleurgesteld. Ze was niet eens geëindigd bij de eerste twintig.