20 september De struikvormige zeeraket is een goede zandvanger,

maar omdat het een eenjarige plant is, kan het geen echte duinen vormen. Tenzij er ook biestarwegras, zeepostelein of zandhaver is opgeslagen, omdat die jaar op jaar op dezelfde plek opkomen.

De zeeraket lijkt met zijn dikke en sappige stengel en vlezige bladeren een vetplant. Hij wortelt in het zand op begraven vloedmerk, meestal verterend wier dat ooit is aangespoeld en ondergestoven.

De bleekgroene bladeren zijn kort gesteeld en de onderste en middelste zijn diep ingesneden. De grote, enigszins geaderde, lila bloemen lijken op pinksterbloemen en geuren zoet.

De vrucht bestaat duidelijk uit twee delen, waarvan het bovenste het grootst is. Het bevat een zaad, valt het eerst af en wordt door het zeewater verspreid. Het heeft een kurkachtige wand en kan daardoor ruim een week blijven drijven. Het onderste deel van de vrucht blijft aan de plant. Het is loos of bevat een zaad dat in de late herfst wordt verspreid, als aan het eind van het seizoen – zeeraket kan nog tot in oktober bloeien – de plant vergeelt en losraakt van zijn basis. Hij rolt dan over het strand en strooit daarbij op zijn weg zijn zaden uit.

Zeeraket groeit op strandvlakten, in de duintjes op de Texelse Hors bijvoorbeeld. Ik vond de zeeraket ook aan de voet van de zeeduinen bij IJmuiden, in de zeereep van Terschelling en op een met zeezand opgehoogd bouwterrein midden in Amsterdam.