Bij oma in Leerdam hopen op een staakt-het-vuren

Voor de 7-jarige Ariël en haar broertje Evyatar (3) voelt de logeerpartij bij hun Nederlandse grootouders als vakantie, maar eigenlijk is het gezin De Bruin gevlucht voor de raketten van Hezbollah.

Heimwee naar Israël hebben ze, historicus Bert de Bruin, zijn zwangere vrouw Yael en hun twee kinderen. Het was niet langer veilig in hun woonplaats Nesher, en daarom logeren ze sinds 20 juli in Leerdam. ,,Wij kijken uit op de havens van Haifa”, zegt De Bruin. ,,Iedere keer als Haifa wordt aangevallen, loeit bij ons het luchtalarm. Sinds 16 juli gebeurde dat meermalen per dag. Soms hoorden we de katjoesjas inslaan. Het gebeurde steeds vaker dat we niet vooraf werden gewaarschuwd; dat er alleen explosies klonken.”

In het nieuwbouwcomplex waar het gezin woont, is ieder huis voorzien van een ’veilige kamer’ met muren van gewapend beton. ,,Een schuilplaats, waar we flessen water, voedsel en waxinelichtjes hadden voor noodgevallen”, vertelt De Bruin. ,,Uit voorzorg sliepen we er al een paar nachten. Drie matrassen op de grond, om dicht bij elkaar te zijn.”

De Bruin – die sinds 1991 in Israël woont en werkt – voelde zich nooit eerder bedreigd. ,,Natuurlijk hoor je over aanslagen, maar zolang het niet in je eigen straat gebeurt, staat het toch ver van je af.” Toen hij uit de verte de raketten zag inslaan bij het station van Haifa, wist hij dat de oorlog dichterbij kwam. ,,Er hingen grote rookpluimen.”

Net als veel andere kinderen in de regio zijn Ariël en Evyatar eraan gewend om speelgoed te laten vallen en naar de veilige kamer te vluchten als het alarm gaat. ,,Dat maakte hen niet angstig, maar soms wel beteuterd”, zegt De Bruin. ,,Evyatar liep tijdens zo’n luchtaanval huilend met zijn lepel te zwaaien, omdat we in de haast zijn lievelingstoetje op de eettafel hadden laten staan.”

Buiten werd het iedere dag gevaarlijker in Nesher. ,,De straten waren uitgestorven en acht van de tien families uit ons complex waren al naar familieleden elders in het land vertrokken”, zegt de historicus. ,,Toen de autoriteiten vervolgens adviseerden om constant in de veilige kamer te blijven, zag ik de bloeddruk van mijn vrouw stijgen. Het gaf te veel stress, en dat is gevaarlijk tijdens een zwangerschap. We hadden nauwelijks geld voor de dure vliegtickets naar Nederland, maar op deze manier ging het niet langer. Vandaar dat we de uitnodiging van mijn ouders accepteerden.”

De achtergebleven vrienden en kennissen houden De Bruin via e-mail en sms’jes op de hoogte van hun situatie. De historicus vond het moeilijk om hen achter te laten. ,,Mijn joodse schoonouders reageerden echter opgelucht dat we een paar weken in Nederland terechtkonden.”

Over anderhalve week gaan ze terug, voor hun derde kindje komt. ,,We kregen maar een paar weken vrij en in september moet Ariël naar school. We hopen dat er gauw een staakt-het-vuren komt.”