Triomf van eendracht en geestkracht

In het door een zwart verleden gebrandmerkte Olympiastadion van Berlijn zwol gisteren het geloof aan in een sportieve Duitse coup op het wereldpodium. Een heroïsch optreden van de nationale ploeg leidde tot een uitbarsting van volksvreugde.

De verbleekte titelfavoriet Argentinië werd overmeesterd in een strafschoppenreeks, die de staat van de Duitse selectie in hoge mate tekende. Vier Duitsers – een vijfde was niet meer nodig – kweten zich zelfverzekerd van hun taak en doelman Lehmann keerde twee strafschoppen, van Ayala en Cambiasso. De triomf van de eendracht en de onverstoorbaarheid had zich al aangekondigd toen Lehmann zichtbaar op de schermen in het stadion, en daarom onder luide jubel, bemoedigend was toegesproken door uitgerekend zijn gedegradeerde concurrent Kahn.

Bondscoach Klinsmann, de pleitbezorger van de harmonie, beleefde de zoetste avond tot dusverre in zijn nog prille trainerscarrière. Zijn onbuigbare team bleek in staat het evenwicht te herstellen met een hoger aangeslagen tegenstander, die langzamerhand van zijn luister werd ontdaan (1-1). Bovendien voorzag Klinsmann de Duitsers met al zijn wissels van nieuw elan, waar zijn in het nauw gedreven collega Pekerman diens laatste troef, de tiener Messi, niet meer kon uitspelen.

De uitzinnigheid in Berlijn riep de vraag op waar de zo lang bespotte missie van Klinsmann toe kan leiden. Argentinië daarentegen droop af, ontmaskerd als een ploeg die in het gewichtigste stadium de hoogwaardige kwaliteiten niet in effectiviteit en slagkracht kon omzetten. Coach Pekerman betaalde de tol voor een defensieve ingreep (Cambiasso voor de vale strateeg Riquelme) in een fase waarin hij zich met een 1-0 voorsprong tamelijk zeker van zijn zaak waande.

Hij rekende buiten het karakteristieke Duitse doorzettingsvermogen en daarmee boog hij voor een coach die evenals hij een hervorming heeft doorgevoerd. Pekerman construeerde een volgzaam team rondom Riquelme, de even begiftigde als luie spelverdeler die zijn trainer gisteren ernstig in de steek liet. Hij werd op het middenveld gaandeweg ingekapseld door de adjudanten van de Duitse kaptein Ballack, vooral door Frings, die met zijn onbaatzuchtige bijdrage model staat voor de saamhorigheid in Klinsmanns gezelschap.

De omslag die daardoor teweeg werd gebracht in het hart van het veld droeg er óók toe bij dat de verwachte kwetsbaarheid van de Duitse defensie niet werd belicht – en ook daarmee mocht Klinsmann zich gelukkig prijzen. Juist tegen de behendige Argentijnen bleven de stramme centrumverdedigers Mertesacker en Metzelder grotendeels op de been, gesterkt door de compacte Duitse strijdwijze die gedisciplineerd werd uitgevoerd.

De Duitsers dwongen respect af, en ze toonden hun geestkracht, door zich aan een tactische omstrengeling te ontworstelen. Het door Klinsmann gepropageerde agressieve spel waarmee onder anderen de Zweden in de achtste finale bij voortduring waren opgejaagd, bleek onmogelijk door de strategie van Argentinië. Met langdurig balbezit, gekenmerkt door precisie en koelheid, dwongen de Argentijnen hun opponenten tot een afwachtende houding. Het nieuwe, door Klinsmann geïntroduceerde wapen kon daardoor niet van dienst zijn, maar de Duitsers toonden zich geenszins ontmoedigd.

Ze zetten zich schrap toen de wedstrijd al vroeg in de tweede helft aanvankelijk in hun nadeel tot leven werd gewekt. Nadat routinier Ayala met een kopbal na een hoekschop van Riquelme had toegeslagen (0-1), bleek Duitsland in staat tot een ongedachte krachtsinspanning. De volharding loonde in het slotgedeelte van de reguliere speeltijd en de manier waarop het gebeurde mocht tekenend heten voor het ongebroken vertrouwen in de Duitse gelederen.

Uitgerekend topscorer Klose, die zich tot dan nauwelijks had kunnen laten zien, kopte de bal achter invaller-doelman Franco (1-1). Hij was na een voorzet van Ballack bediend door een andere invaller, Borowski. Cruciaal was tevens een eerdere botsing van de doelpuntenmaker met de eerste Argentijnse doelman, Abbondanzieri, die gekwetst het veld had moeten ruimen.

De onvoorziene wisseling beroofde coach Pekerman, die na afloop zei te stoppen als bondscoach, van de mogelijkheid om Messi te laten invallen en daarmee alsnog te pogen de fitte en vasthoudende Duitsers te pijnigen – zo dat nog mogelijk was geweest.