BRIEVEN

Verzekeraars zien stijging wanbetalers, schreef Trouw woensdag. Dat lijkt mij niet zo vreemd met een meer dan verdubbeling van de premiekosten en met de wetenschap dat 10 procent van de Nederlandse bevolking in financiële moeilijkheden verkeert en problematische schulden heeft. Dit was al bekend voordat de zorgpremie werd ingevoerd.

Het is dan ook zeer discutabel dat minister Hoogervorst (VVD) een landelijk incassobureau gaat oprichten om deze mensen aan te pakken. Het siert de zorgverzekeraars dat ze nog niemand eruit hebben gegooid en het zou ook Hoogervorst sieren als hij met een andere oplossing zou komen. Maar volgens de VVD-richtlijnen is Jan Modaal en minder alleen maar een last voor de Nederlandse samenleving en moeten ze zo hard mogelijk worden aangepakt. Ook in onze overleggen en schriftelijke contacten blijkt dat de VVD niets moet hebben van zwakkeren en minderbedeelden in onze samenleving.

Iedere zorgverzekeraar heeft zijn eigen maatschappelijke verantwoording. Hoe kun je dan verantwoorden als je voor vele tientallen miljoenen hebt uitgegeven aan reclamecampagnes en geen oog hebt voor de zwakkere in de samenleving?

Deze zorgverzekering is van bovenaf opgedrongen zonder dat er een keuze was voor een goedkoper alternatief of één waarvan de premie even hoog was als wat de mensen toen betaalden.

Beste mijnheer Hoogervorst, hard aanpakken is geen oplossing. Dat zal voor veel mensen en gezinnen catastrofaal uitpakken en onze stichting weer handenvol werk bezorgen.

Harderwijk M.E. Goes, secretaris

Gaarne sluit ik mij aan bij de stelling van lezer M.J. van Rossen uit Harderwijk in zijn brief in Trouw van dinsdag. Patiënten hebben een maatschappelijke verantwoordelijkheid om de kosten zoveel mogelijk te beheersen. Het College Tarieven Gezondheidszorg/Zorgautoriteit i.o. (www.ctg.zgio.nl/) verschaft informatie over door zorgverleners te berekenen tarieven. Zij geeft daarmee de patiënt een middel in handen om enige greep op de kosten te krijgen.

Uitermate vreemd is het in dat verband dat verzekeringsmaatschappijen, althans de mijne, consequent weigeren inhoudelijke informatie te verstrekken over door zorgverleners ingediende nota’s. Het onwaarschijnlijke argument daarvoor is dat de nota’s op tape worden ingediend. De troost die men biedt is dat de nota’s namens de patiënten steekproefsgewijs worden gecontroleerd.

Wij hebben kunnen lezen dat over 2005 met die methode ruim een half miljard euro aan foute declaraties werd achterhaald. De vraag rijst hoeveel werd er daarmee niet achterhaald? Ook konden wij lezen dat in vijf jaar tijd de kosten met 50 procent zijn gestegen. Het wordt tijd dat patiënten als ’marktpartij’ serieus worden genomen. Die draaien voor de kosten op. De andere partijen verdienen eraan.

Bilthoven G.A. Aben