Je overtuigingen bepalen je ervaring

Ze studeerden ooit theologie, maar wat hebben ze eraan in hun huidige bestaan – vlak bij of ver van de kansel?

’Ik begon op mijn vijfendertigste pas met theologie. Daarvoor was ik huisvrouw en vrijwilliger in de werkgroep catechese op de school van mijn kinderen.

Op een vergadering bleek dat er een districtscatecheet gezocht werd, iemand die zich bezighoudt met de identiteit van katholieke basisscholen. Of ik dat niet wilde doen. Ik weet nog goed dat ik op de fiets naar huis zat en dacht: ’Ja, dit is wat ik wil, dit moet ik doen’. Het klopte gewoon, ik werd helemaal vrolijk.

Thuis ging ik gelijk op zoek naar een geschikte opleiding. Ik belandde bij de tweedegraads lerarenopleiding theologie. Het paste bij me en de eerstegraads lerarenopleiding was een logische volgende stap.

Van het één bleef het ander komen en met tussenpozen – ik heb er in totaal veertien jaar over gedaan – heb ik ook mijn doctoraal gehaald.

Niet lang daarna ging ik scheiden. Via mijn nieuwe vriend leerde ik de zelfontplooiingsmethode Avatar kennen. Hij had de basiscursus gedaan en ik zag dat hij opvallend anders in het leven stond. Hij sprong veel soepeler met dingen om dan ik. En dan word je nieuwsgierig.

Een paar jaar geleden besloot ik daarom ook de basiscursus Avatar te doen. En meteen al het eerste weekend begon ik te merken hoe groot de invloeden van je eigen overtuiging zijn.

Een treffend voorbeeld: Als je op vakantie gaat en je bent bang dat het gaat regenen, dan is je vakantie ook echt verpest áls het gaat regenen. Maar als je met een heel andere opvatting in het leven staat, dan hoeft je vakantie niet onder die regen te lijden. Dan is het geen probleem. Dat is Avatar, erin geloven dat je eigen overtuigingen je ervaringen bepalen.

Al probeert Avatar bewust levensopvattingen of religieuze overtuigingen te overstijgen, het heeft wel degelijk met theologie te maken. Het leert je namelijk helder te kijken naar je overtuigingen, ongeacht welke levensbeschouwing of religie je hebt.

Ik vind het heel belangrijk te merken dat door Avatar de kloof tussen mensen uit verschillende levensbeschouwingen een beetje gedicht wordt.

Voor mij hebben theologie en Avatar trouwens meer gemeen. Door Avatar leer je, net als door theologie, minder snel te oordelen. Daardoor ben je vrij van vooroordelen en dus ook vrijer van geest. In die context kun je Avatar wel verlichting noemen.

Avatar sluit ook aan bij hoe ik zelf in de theologie sta. Het gaat over de katalysatoren van overtuigingen en geloof is tenslotte ook een overtuiging.

Ik wil niet, net als mijn moeder vroeger, nachtenlang wakker liggen omdat ik denk dat ik misschien iets zondigs gedaan heb. Zo moet je gewoon niet met het geloof bezig zijn. Het moet meer bij je eigen leven staan, iets toevoegen.

Als Avatarmaster probeer ik, kort samengevat, mensen bewuster in het leven te laten staan. En als feministisch theoloog doe ik dat niet anders. Mijn slogan ’Ik wil mensen wakker maken’ is op beide van toepassing.

Bij theologie heb ik dat wakkerschud-effect zelf ervaren in de feministische benadering. Er wordt in de theologie vanzelfsprekend uitgegaan van het mannelijk gegeven. Op een gegeven moment stel je jezelf de vraag waarom het laatste avondmaal nou zo ontzettend belangrijk is en waarom niet de vrouw die Jezus vlak voor zijn sterven zalfde.

Je gaat dan net even anders naar geloof kijken en dat leidt weer tot verandering van wat vanzelfsprekend is.

En dat bewustwordingsproces is een overeenkomst met Avatar. Al is die zelfontplooiing voor sommigen te spiritueel, het is een heel praktisch iets. Je zou het wel spiritueel kunnen noemen maar dan wel een heel concrete spiritualiteit, één die met het leven verbonden is.

Aardse spiritualiteit, daar houd ik van, want als het alleen maar in de lucht is, wordt het zo zwevend.”