Een nazaat van Pallieter

Ik dacht in eerste instantie dat ik een boek ging kopen bij De Slegte.

Misschien hadden ze daar iets van mijn gading, maar even later bleek ik er toch alleen maar rondgeneusd en niks gekocht te hebben. Deel 11a van Loe de Jong, het enige deel dat ik nog ontbeer en waarnaar ik bijgevolg eeuwig op zoek ben, hadden ze nog altijd niet en alvorens ik van mijzelf de drastisch afgeprijsde biografie van C.G. Jung mocht kopen moest ik eerst zijn verzamelde werken maar eens lezen, zei ik streng tegen mijzelf. Dus wandelde ik bij nader inzien zomaar wat door de stad. Het was prachtig weer, al bleek de zon blijkens mededelingen van de meteorologen het maar voor zo'n zestig à zeventig procent te doen vanwege een verduistering. Sommige mensen stonden even stil om het natuurverschijnsel met dichtgeknepen ogen te bestuderen, maar de meesten geloofden het wel. Een volledige zonsverduistering zou pas in de 22ste eeuw plaatsvinden, maar dan ook driemaal binnen zestien jaar, beloofde het Journaal ons. Je zag dat ze daar niet op gingen zitten wachten. Ik ook niet. Zonder wondermiddeltje zou niemand van ons dat halen. Dan maar het hier en nu. Dat loont soms ook. Ik passeerde een bordje waarop een firma met schreeuwerige letters een Tom Tom-navigatiesysteem aanbood, Nee geen 695 euro, zelfs geen 625 euro, maar slechts 555 euro! Zo kan ik het ook, dacht ik, aftellen om de mens een beter gevoel te geven. Het was al in de Bijbel begonnen met Abraham: en wat als er nou maar vijftig in God geloofden? Dan laat ik Sodom met rust. En twintig? Ook. En tien? Marchanderen. Steeds iets van de prijs afhalen tot het absolute minimum is bereikt. Daar houden wij van, het gevoel dat je een echte slag slaat. Een prima manier om ons bezig te houden en een goed gevoel te geven. Even verderop zag ik een auto moeizaam inparkeren. Het was wat wij vroeger noemden een 'dikke' auto en om te zorgen dat haar man niet tegen andere auto's aanreed had een al even dikke vrouw in een eveneens dikke bontmantel zich ertussen gewurmd en stond ze druk te zwaaien dat het kon of juist niet. Het leek wel een scène uit een schilderij van Botero, allemaal dikkerds die in een klein gaatje moesten. Er vlakbij stond een richtingaanwijzer in de vorm van een kameleon naar de Kunstuitleen. Wat een passend symbool: door daar regelmatig naartoe te gaan zou je huis telkens van kleur verschieten. Ik genoot met volle teugen en voelde me gegrepen door de veelkleurigheid van het bestaan. Dat mocht bij alle Poolse werknemers, besmette kippen en verkrachtende mariniers toch ook wel eens gezegd worden: als je er oog voor had was het bestaan een avontuurlijk, kleurrijk spektakel. De Vlaamse schrijver Felix Timmermans heeft voor dit levensgevoel een figuur bedacht: Pallieter, handen in de zakken, fluitend naar de hemel staren. Even was ik daar een nazaat van.