Ik wou net schofferen

Cabaretière Katinka Polderman vraagt zich af of ze mensen op hun ziel wil kunnen trappen.

Eigenlijk was ik deze week van plan om eens flink wat bevolkingsgroepen te schofferen. Ik had me er zelfs op verheugd. Mensen met ziektes, gehandicapten, fans van Theo van Gogh: ik zou ze allemaal eens flink mijn waarheid zeggen. Maar het mag niet meer. Het is met onze vrijheid van meningsuiting gedaan. Waar moet het heen als er zelfs al mensen beledigd zijn wanneer hun profeet voor schut wordt gezet? Vroeger mocht je nog zeggen wat je dacht, ook al was het nergens voor nodig en volkomen ongepast. Ik zei altijd wat ik dacht. Kwestie van vrijheid van meningsuiting. Tegen wildvreemde voorbijgangers zei ik gewoon: “Uw kop staat me niet aan. Nee, nog erger: u lijkt wel een kruising tussen een kalkoen en een Franse bulldog.“ Niet dat het nodig was dat te zeggen, maar als ik mag zeggen wat ik denk, zal ik het doen ook. Of ik blikte in een reiswieg en zei: “Mist hij een oogje of zit ik nou tegen een prei aan te kijken?“ Je moet dat gewoon kunnen zeggen toch? Waar ik ook ging, liet ik een spoor achter van beledigde en huilende mensen. Maar ik had me tenminste wel uitgesproken. Nu mag dat niet meer. Nu mag je niemand meer op zijn ziel trappen. Dus wat kan je dan nog zeggen, tekenen of schrijven? Helemaal niks. Onze vrijheid van meningsuiting is passé. Een man die er vast voor gestudeerd had, legde ons systeem mooi uit. Hij discussieerde in 'Nova' met Abou Jahjah van de Arabisch Europese Liga over de spotprenten van Mohammed. Hij zei: “Als u zich beledigd voelt, kunt u in Nederland gewoon naar de rechter, hoor.“ De AEL-leider kwam met het Arabisch aandoende, volkomen belachelijke en achterhaalde antwoord dat vrijheid van meningsuiting niet draait om wat van de rechter mag, maar om wat je zelf vindt dat kan. Oftewel: om wat je fatsoenlijk en respectvol vindt. De man die ervoor gestudeerd had, onderbrak hem lachend. Hij herhaalde nog vijf keer dat wij daar in Nederland gewoon een rechter voor hebben. En zo is het maar net. Als vrijheid van meningsuiting betekent dat je mag zeggen wat je denkt, maar daarbij wel rekening moet houden met een ander en ook nog moet bedenken of het wel nodig is dat je je uitspreekt en bovendien of het het juiste moment ervoor is, wordt het allemaal wel heel ingewikkeld. Een beetje inlevingsvermogen is voor ons toch veel te veel moeite. Wij hebben daar strak omlijnde kaders en een rechter voor nodig. En wij maar klagen over betutteling. Je zou bijna gaan denken dat we het er zelf wel een beetje naar maken. Toch?