BRIEVEN

Rob Schouten schrijft in zijn column van 26 juni over ’pubers in de natuur, die pas op oudere leeftijd zich realiseren in wat voor paradijs zij al die tijd bewusteloos hebben rondgelopen. Een tragisch beeld van de argeloos in de politiek levende oudere pubers van nu: zij zijn het die ons nu vanuit de files opgefokt tegen bedrijventerreinen en geluidswallen laten aankijken in plaats van rustgevende weilanden met koeien. De koeien staan op stal en er zijn steeds minder weilanden. Wel komen er steeds meer doorgeschoten wegen- en riante woningbouwplannen in ver uit elkaar liggende woon- en werklocaties.

Een ongezond, stressvol leven leidt ook tot kortere levensduur. Is dat geen aardige, politiek niet voorziene oplossing voor vele toekomstige levensproblemen.

MolenhoekLinda Schokkenbroek

Met verbazing las ik woensdag in het artikel over cateraar Albron dat artsen én leraren een project ontworpen hebben waarbij kinderen van 8 tot 12 jaar leren kiezen voor gezond eten. Komt er dan niemand van die artsen, leraren of veertig medewerkers van Albron op het idee dat dit niet werkt?

In de praktijk gaat het anders: kinderen op die leeftijd zijn in veel opzichten afhankelijk van de ouders of andere opvoeders. Ooit kinderen tussen de 8 en 12 jaar de weekboodschappen zien doen in de supermarkt? Niet zij maar hun opvoeders bepalen wat er in huis gehaald wordt om te eten. Beter lijkt mij een workshop voor ouders/opvoeders.

Of kom over tien jaar terug, als de kinderen tussen de 18 en 22 jaar zijn en zelf hun beslissingen nemen, en dus ook zelf hun boodschappenwagentje vullen, of neem die laatste leeftijdsgroep nu al als doelgroep met het oog op eventuele kinderen die zij weer opvoeden.

Oostvoorne A. ter Maat,

De vrede tussen Duitsland, Frankrijk en Italië, en dus in Europa, kwam in 1952 tot stand door de oprichting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS), later uitgegroeid tot de Europese Unie. De Benelux behoort tot de oprichters, en is rijkelijk gezegend met Europese instellingen: het Hof van Justitie en de Rekenkamer in Luxemburg, de Uitvoerende Macht (de Commissie en de Raad van Ministers) in Brussel, en het Europees Parlement ook nog deels in Brussel, en deels in Straatsburg.

De gerechtvaardigde kritiek op de maandelijkse verhuiskosten van de dossiers geeft tot heden alleen maar als oplossing Straatsburg te verlaten. Maar daar stemt Frankrijk, dat net als alle andere lidstaten het niet ophefbare recht van veto heeft, nooit mee in. Waarom stelt Nederland niet als oplossing voor het Frans-Duitse grondgebied door het Europees Parlement in Straatsburg te plaatsen? Brussel kan niet klagen, want de Navo zetelt daar ook al.

Rotterdam J.L. Janssen van Raay

Als mijn huisarts mij doorverwijst naar een specialist, ga ik ervan uit dat deze beslissing gebaseerd is op een juiste diagnose. Niet ik, maar de huisarts ’beslist’ op dat moment over mijn gebruik van de zorg. Het is dan ook niet te begrijpen dat minister Hoogervorst door wil gaan met dit systeem, waarin hij de zorgvrager verantwoordelijk stelt voor het zorggebruik. Het is van groot belang dat Hoogervorst gaat nadenken over de vraag wie bepaalt hoeveel en wanneer er gebruik wordt gemaakt van de zorg, en wie daarop aangesproken moet worden.

Den BurgAlbert Kuipers