Racké dronk zijn koffiebekertje leeg en zei: ’Nou, dan ga ik maar’

Het was de dag van de finale van 1978 tussen gastland Argentinië en Nederland en de redactieruimte was volgestroomd. Bob Spaak, de grootmeester van de sporttelevisie in Nederland, deelde zijn laatste ’orders’ uit voor dit kampioenschap. We dienden in rust te werken, nergens gek te gaan doen, wel passie te laten doorklinken, maar niet meer dan dat.

En hij had ook nog oog voor andere sporten gehouden. ,,Dat gaat allemaal gewoon door, jongens’’, had hij gezegd.

Ik weet nog steeds hoe hij vervolgens de mensen langsging en ze bedankte voor de manier van werken. Dat kon hij op een prachtige manier doen. Droog, maar warm.

Eén ding had hij nog niet doorgesproken, en misschien wachtte hij met opzet tot het laatst: wie zou de centrale presentatie doen die middag en avond? Fred Racké had een mooi, zomers kostuum aangedaan. Hij leek klaar voor de job, maar Spaak zei ineens: ,,En Mart presenteert straks’’, en liet het daar verder bij. Racké (over de doden niets dan goeds, laat dat vooral gezegd zijn) dronk zijn koffiebekertje leeg, zei: ,,Nou, dan ga ik maar’’, en verliet de ruimte.

Om de sfeer te verhogen hadden we de studio vol gasten gepland. Voetballers vooral; min of meer bekende eredivisiespelers met hun aanhang.

Ik sprak met die en die en soms deden we iets dat we tegenwoordig een ’filmpje’ noemen. We hadden een bijdrage uit Buenos Aires, we hadden de road to the final en we deden nog maar eens een gesprekje in de studio.

Wat ik me nog heel goed herinner? Dat er een speler (tenminste ik dacht dat het een speler was) in het midden van de zaal zat, die ik niet herkende. Hij had zwart haar, gave gelaatstrekken en keek me steeds vriendelijk aan. Maar ik had geen idee wie de man was. Ik probeerde het nog bij een redactielid, maar niemand kon me helpen. Ik weet tot op de dag van vandaag niet wie de betreffende speler was. Huub Stevens, denk ik wel eens. Als het zo is, bied ik hem hierbij mijn welgemeende excuses aan. Hij kwam nooit aan het woord.