Lydia Rood is nog steeds een meisje dat schrijfster wil worden.

In de woonkamer van haar houten vissershuis staan dozen vol boeken. ,,Ik heb straks alle tijd om te lezen, dus ik neem zoveel mogelijk mee“, zegt Lydia Rood. Nog even en ze verruilt het oer-Hollandse dorp Marken voor het oer-Marokkaanse dorp Saidia. Haar man, Mohamed Sahli, wil daar voor zichzelf beginnen.

Lydia Rood is bereid voor die droom haar oude leven achter te laten en zich grotendeels aan te passen aan de cultuur in Saidia. Al zal ze er nooit helemaal bijhoren met haar grote lijf en woeste, blonde haren: ,,Dat gaat niet lukken. Ik ben overtuigd atheïst, draag geen hoofddoek en kan daar geen jurk kopen die me past. Maar als je ervoor kiest om een buitenbeentje te zijn, word je niet eenzaam“, stelt Rood.

Waarom ze het toch doet? ,,Ik ben mijn hele leven al een buitenbeentje geweest en bovendien heb ik een onstuitbare drang naar avontuur. Niets is erger dan in je eigen stramien blijven hangen. Dan leef je niet! Leven betekent honger, kou, verlatingsangst, onzekerheid en onveiligheid. Het gevecht daartegen moet je steeds opnieuw aangaan.“

Even lijkt ze onder de indruk van haar eigen ferme taal. Het klinkt ook best mooi. Maar ieder mens streeft toch juist naar stabiliteit? ,,Dit soort uitspraken van mij zijn inderdaad ook een beetje fake“, relativeert ze dan. ,,Ik ervaar de verhuizing naar Marokko wel zo, maar het is natuurlijk een parttime avontuur met een vertrouwde basis: mijn huis in Nederland. Maar overeind blijft dat ik niet bang ben voor nieuwe ervaringen.“

,,Veel mensen begrijpen mijn keuze voor avontuur niet. Ze noemen me een ongeleid projectiel.“ Lydia Rood lacht en zegt dan ernstig: ,,Hoe durven ze! Ik leid mijzelf wel degelijk! Ik vind alleen dat mijn ongelijkmatigheid ook mag bestaan. Ik ben het prototype Tweeling, iemand met een heel diverse interesse en een gevarieerd levenspatroon. Het kan alle kanten uitschieten en dat vind ik best.“

Wat dat betreft is Roods oeuvre een blauwdruk van haar persoonlijkheid: het schiet alle kanten uit. ,,Ik ben een kameleon“, zegt Rood. ,,Mijn werk wordt erg bepaald door hoe ik me voel en waar ik zin in heb. Soms wil ik een serieboekje schrijven, soms wil ik psychologiseren op de vierkante millimeter.“

De veelvormigheid van haar werk komt dus door de bevrediging van een innerlijke behoefte. Maar dat is één oorzaak: ,,Diep in mijn hart ben ik nog steeds een meisje dat schrijfster wil worden“, zegt Rood. ,,Net als vroeger experimenteer ik met verschillende vormen en genres, inclusief de bijbehorende regels. Als je bijna vijftig bent is dat behoorlijk gênant om te moeten toegeven. Ik bén nog niet echt iemand, ik probeer maar wat. Bah.“

Experimenteren is zoeken, maar als Lydia Rood iets heeft gevonden, is het maar voor even. Anders wordt het zo'n stramien waar ze een hekel aan heeft. ,,Dat is in deze tijd voor veel mensen niet te begrijpen: ze willen weten of je griezelschrijver bent of auteur van meidenboeken. Maar zo zit ik niet in elkaar. Ik wil álles zien, álles proeven en ruiken. Ik ben te gretig om me op één plek met één onderwerp bezig te houden. Het geheim van mijn schrijverschap is dat ik schrijf zoals ik lees. Dat heb ik al vaker gezegd, maar ik zie nu pas hoe het in elkaar zit. Ik lees om zoveel mogelijk van deze wereld te begrijpen en daarom schrijf ik ook.“

,,Die drang naar antwoorden had ik als kind al. Ik stond me altijd dingen af te vragen. Mijn moeder noemde me 'onze kleine filosoof'“, vertelt Rood. Daarin lijkt ze op de hoogbegaafde Cornélie, uit haar nieuwste boek 'Sprong in de leegte', maar er mag in geen geval worden geconcludeerd dat ze net zo intelligent is als zij. ,,Het niveau waarop ik de antwoorden op mijn vragen vind, is helaas niet zo hoog als ik zou willen“, zegt ze. ,,Cornélies hoogbegaafdheid grenst aan die van mensen als Einstein.“

In 'Sprong in de leegte' vindt Cornélie door haar buitengewone intelligentie zo weinig aansluiting bij haar omgeving, dat ze op de vlucht slaat. Eerst in zichzelf, maar dan in de armen van een loverboy. Ze zoekt de kick van halsbrekende toeren op een skateboard en doet mee aan waaghalzerij in een circus. Cornélie probeert door extreme keuzes te maken, te voelen dat ze leeft. Dat ze ertoe doet. ,,Wat ik wilde laten zien, is dat hoogbegaafde mensen op een gegeven moment undercover gaan“, zegt Rood. ,,Ze laten zichzelf niet meer zien, omdat ze voelen dat ze nooit erkenning zullen vinden.“

Cornélie is een buitenbeentje. Net als Lydia Rood, straks in Marokko, en altijd al in Nederland. ,,Met dat soort overeenkomsten ben ik tijdens het schrijven niet bezig“, zegt ze. ,,Dan zouden het hele onverteerbare boeken worden. Schrijven is wel een rationele activiteit, maar het ontstaan van een verhaal niet. Ik vertrouw erg op mijn onderbewuste en kan later niet altijd uitleggen hoe een boek tot stand is gekomen. Maar ik ben blij als mensen een lijn in mijn werk zien en het niet 'versnipperd' noemen. Dat is het namelijk niet. De verbindende factor is diversiteit. Ik leef me in heel veel verschillende situaties en personages in. En als ik het mag zeggen: dat gaat me behoorlijk goed af.“