De laatste fortuynisten

In een klein verslag past aandacht voor het kleine. Daartoe mag je – gezien de peilingen – ook de LijstvijfFortuyn rekenen, de laatste directe nazaat, zo je wil, van Pim Fortuyn en diens LPF. De LPF boekte in 2002, met een vermoorde lijsttrekker, een historische verkiezingszege en stroomde vanuit het niets met 26 zetels de Kamer in. Het leek even of het volk zelf van de Kamer bezit genomen had, maar na een turbulente regeringsperiode van acht maanden, viel de partij van goudzoekers en ruziemakers uiteen. Acht zetels hield de LPF uiteindelijk over, maar stabiel werd het ook met acht mensen niet. Nawijn, Van As, Kraneveldt, Eerdmans – ze vertrokken voortijdig"– en Gonny van Oudenallen, die zou invallen, belandde op een eigen lijst in de Kamer, en daar is lang en hartelijk om gelachen.

In de peilingen is van de acht zetels weinig meer over. Op Fortuyns gedachtengoed hebben zich anderen gestort – Wilders, Pastors, Nawijn – en dus moest het restant van de LPF, onder wie Mat Herben, Joào Varela en lijsttrekker Olaf Stuger, zijn best doen om Fortuyns erfenis intact en exclusief te houden. LijstvijfFortuyn: dat is, luidt de boodschap, de authentieke Fortuyn.

’Wat zou Fortuyn ervan zeggen?’, is de openingsvraag in de radiospots van de partij, en dan hoor je Fortuyns stem spreken over zorg en onderwijs of over integratie en de staat van het land. Die stem keert ook terug in een tv-spotje. We zien kogels inslaan en horen Fortuyn zeggen: „Ze kunnen mij van de wereld schieten, maar mijn ideeën kun je niet wegslaan” en vanuit de hemel daalt aan een parachute een nieuwe man neer op het Binnenhof, in een elegant pak en leren maatschoenen. Olaf Stuger, in looks en beschaving een D66’er. Hij was er ook lid van, totdat de politieke correctheid hem te veel werd.

Joào Varela noemt ze kopieerders, al die andere partijen die iets van Pim leenden. „Hoedt u voor namaak. Kies het origineel”, zegt hij dan. Ik trof hem, met een paar medekandidaten op de lijst, aan achterin de Amerikaanse schoolbus waarmee de partij door het land toert. ’Het moet weer leuk worden in Nederland’ staat er op de zijkant van de bus, maar binnen zaten ze een beetje bozig bijeen, boos vooral op de media die aan de partij nauwelijks aandacht schenken of uitsluitend beginnen over de twisten uit het verleden.

Concurrenten als Wilders en Pastors slaan hard op de trom, maar ze zijn, zeggen de ware fortuynisten, veel te negatief over de allochtonen. De immigratie dient afgeremd, want dweilen doe je met de kraan dicht, maar de allochtonen die hier zijn, moeten alle kansen krijgen om te integreren.

Pastors en Wilders bieden geen warmte, de Fortuynisten wel. Die hebben niets tegen moslims. Die gaan, weet u nog, zelfs met ze naar bed.

Het moet weer warm worden in Nederland.