Atlantische Oceaan wordt in zeer snel tempo leeggevist

Door overbevissing dreigen veel diepzeevissen in de Atlantische Oceaan op zeer korte termijn uit te sterven.

Met sommige van deze vissen is het nog slechter gesteld dan met erkende probleemgevallen als de reuzenpanda en de Bengaalse tijger, melden Canadese biologen vandaag in het vakblad Nature. De wetenschappers baseren zich op gegevens over de visstand tussen 1978 en 1994, verkregen in de Canadese wateren van de Atlantische Oceaan. Ze bekeken vijf soorten: de grenadiervis, de noordelijke grenadier, de blauwe heek, de Groenlandse rog en de rugstekelaal. In zeventien jaar bleek het aantal exemplaren van deze soorten met 87 tot 98 procent afgenomen. Hun lengte was met een kwart tot de helft afgenomen.

De biologen verklaren de drastische daling uit het vissen met sleepnetten in de diepe zee, een methode die sterk is toegenomen vanaf de jaren zeventig, toen de vangst in oppervlaktewateren snel terugliep. Op de eerste twee soorten wordt actief gevist; de andere drie belanden slechts per ongeluk in de netten, maar het resultaat is hetzelfde.

Oceanen leken onuitputtelijk, maar we blijken ze wel degelijk te kunnen 'leegvissen'. Probleem is vooral dat grote diepzeevissen zich traag voortplanten. De dieren, die zestig jaar oud kunnen worden, zijn pas na ruim tien jaar geslachtsrijp. Tegen die tijd zijn ze vaak al opgevist.

De trend had zich al eerder afgetekend. In 2003 bleek dat in vijftien tijd jaar 75 procent van de haaien en 90 procent van de grote zeevissen (tonijn en kabeljauw) in het noordwesten van de Atlantische Oceaan was verdwenen. De Canadezen pleiten dringend voor maatregelen als vangstbeperking en de vorming van beschermde zeegebieden.