De Amerikanen blijken in sporten die ze als hun eigen uitvindingen zien, meer dan kwetsbaar

En weer is een officiële, superbe getrainde, machtig opgebouwde, verwende Amerikaanse sportploeg op een groot sportief wereldtoneel verslagen.

Waar ’s werelds allerbeste profhonkballers uit de VS dit jaar al moesten buigen in het officieuze WK (Cuba en Japan speelden de finale), werden gisteren in Japan, in de halve finale van het officiële WK, de Amerikaanse basketballers uitgeschakeld door Griekenland; 101-95. En weer zal hoon over de Amerikaanse sportwereld trekken.

Na het nooit meer overtroffen Dream Team van 1992 Barcelona hebben de bij tijden stuitend arrogante Amerikanen bij voortduring moeten ervaren dat „de rest van de wereld” hen, ook in hun eigen basketbal, erg dicht op de hielen zat.

De OS van Athene werd een zeperd van jewelste; de Amerikanen werden weggehoond in het vijandige Griekenland. Toen ook de strijd om de WK in eigen land (Indianapolis) een desastreuze afgang werd voor de NBA-spelers, werd gesteld: tot hier en niet verder. Nooit was een ploeg beter samengesteld dan nu, nooit waren zo veel goede spelers bijeen en nooit kwam de nederlaag tegen de uitstekend schietende Grieken harder aan dan gisteren.

De Amerikanen blijken in sporten die ze als hun eigen uitvindingen zien, meer dan kwetsbaar. De uitstraling van de NBA en MLB (resp. prof basketbal en profhonkbal) zijn in de rest van de wereld zo groot, dat vooral de Amerikanen zelf altijd gedacht hebben dat ze oppermachtig, steenrijk en onklopbaar waren. En ja, er kwamen vette waarschuwingen, maar in het sportjaar 2006 bleken die niet voldoende om de Amerikanen uit hun ineens zielige isolement te verlossen.

Als je denkt dat je de grootste, beste en machtigste bent en je relateert dat aan geld, uitstraling en onbekendheid met de rest van de wereld, dan zit je fout. De Amerikaanse basketballers hadden de misschien beste coach van de wereld in Mike Krzyzewski, ze hadden de twee beste NBA-spelers van het moment in LeBron James en Dwayne Wade, ze hadden een prachtploeg, een sterke achterban in de organisatie; nergens ontbrak het de verwende heren aan en...elf hard werkende Grieken liepen met de winst weg. Zij wisten dat de Amerikanen niet onklopbaar waren, zoals de Yanks dat zelf altijd wel van zichzelf dachten.

De honkballers sneuvelden in eigen land in maart, de basketballers volgden nu in Japan. Maar nog steeds zal er gesteld worden dat het beste basketball in de NBA gespeeld wordt en het beste honkbal in de MLB. Juist, hun marketing is in orde; geen mens draagt een shirtje van de Japanse wereldkampioensploeg honkbal of van Griekenland als topbasketballand.

Het doet denken aan George W. Bush die bij voortduring roept het grootste, beste en machtigste land (en leger) van de wereld te dienen. Scherp gesteld: wanneer wonnen de Amerikanen hun laatste oorlog? Vertaal dat eens door naar „hun” sporten en voeg daar nog eens aan toe dat Canada en de USA bij de laatste WK ijshockey al naar huis waren voordat de finales gespeeld werden; het is onthutsend, maar waar. Een kwestie van mentaliteit? Waarschijnlijk. Te lang geïsoleerd geleefd, te lang gedacht dat geld alles was. Mart Smeets