De boom

Vanaf vandaag doet Wim Boevink driemaal per week (zaterdag, dinsdag en donderdag) op eigen wijze verslag van het nieuws.

Dit is ’m. De boom op de lommerrijke Algemene Begraafplaats in Vorden.

Een spar is het. Eind vorige week geleidde hij duizenden volts uit een bliksemschicht de aarde in, net toen onder hem een muziekkorps stond opgesteld. Twee mensen stierven, de 59-jarige trombonist en de 14-jarige trompettist - een meisje.

Ze waren lid van de christelijke muziekvereniging Sursum Corda, wat ’De harten omhoog’ betekent. Ze stonden op die plek om de laatste eer te bewijzen aan een 89-jarige oud-collega.

Het werd een laatste eer aan henzelf.

Om de een of andere reden leek dit bizarre ongeluk te passen bij deze bizarre augustusmaand, een onzomerse maand vol met ’buientreinen’ - met dank aan weerman Jan Visser. Maar deze ene bliksemschicht kwam bijna letterlijk uit heldere hemel. Geen zuchtje wind. Er was niet eens een bui. Het was heel stil geweest. Je kon tientallen meters verderop het dankwoord horen dat bij het nog open graf werd gesproken. Toen kwam de knal.

Veel Vordenaren zijn naar de boom komen kijken. Hij staat alleen, torent net boven een paar berken uit. Er liggen ook bloemen onder. Toch is er op het eerste gezicht weinig aan de boom te zien. Hij lijkt onbeschadigd. Een forse kerstboom is het, een meter of 25 hoog. De onderste takken zitten zo hoog dat je er met je handen niet bij kan. Wel maken ze een brede kring en in dat weidse gebaar zit bij nader inzien iets dreigends. Het gebaar maakt van de takken tentakels. ’s Nachts bewegen ze.

Armando, de schrijver-kunstenaar, was bij mijn weten de eerste die een boom schuldig verklaarde. Bomen die zwijgende getuigen waren geweest van oorlogsmisdaden.

De boom in Vorden is nog erger. Die is medeplichtig. Hij staat erbij alsof er niets aan de hand is, maar er zijn sporen van geweld. De bast is hier en daar losgesprongen van de stam. Deze akelige boom was even wereldnieuws, berichtte De Stentor, het regionale dagblad van Gelderland. Via Reuters haalde de boom de kolommen van The Times en The Sydney Morning Herald. Men las over hem in Argentinië en Tsjechië. ,,En”, roept de krant met de krachtige stem, ,,het Zweedse dagblad Expressen maakte afgelopen weekeinde zelfs een verslaggever vrij om telefonisch zoveel mogelijk informatie in te winnen over het drama.”

De Stentor zelf zat ook niet stil. Citeerde dr. A.P.J. van Deursen, ’erkend bliksemexpert’ van de TU Eindhoven. Het had niet gelegen aan het koper. Aan de bariton, de trompet, de saxofoon, de bugel of de trombone. Het was echt de boom. Ik kijk op het graf dat het dichtst bij de boom ligt. Een woord van troost, maar het leest als de aankondiging van een groot onheil, als een code van Dan Brown. Daar staat, uitgehouwen in een steen uit 1945: ’Boven de sterren daar zal het eens lichten’.