Dichters en hooligans

Eerst een warm bad, daarna een koude douche.

Het gebeurt niet zo gek vaak dat wij thuis een programma de volgende dag nog eens bekijken. En nog een keer. En nog eens. Maar zondag en maandag was het bal en veranderde onze Marktplaats-tweezitter in de eerste rang van Paradiso.

Daar namelijk, in die Amsterdamse poptempel, speelden zich warme taferelen af. Dertien dichters waren samengebracht met even zoveel muzikanten. De meeste uit Nederland, sommige uit Vlaanderen. Maar vrijwel allemaal van het zelfde hoge niveau. In ’De Avond van het Liefdeslied’ zongen muzikanten als Huub van der Lubbe, Ellen ten Damme, Wende Snijders, Martin Buitenhuis en Fréderique Spigt de teksten van bekende dichters en schrijvers. Een een-tweetje dat je niet vaak ziet. Nogal wiedes, weten we nu. De een kan de ander lelijk dwars zitten. ,,Het moeilijkste van zo’n samenwerking is bescheidenheid”, zei schrijfster Manon Uphoff (gekoppeld aan Maarten van Roozendaal). Dat leek me de essentie van deze kruisbestuiving. Je zag dat ook terug bij Spinvis, die het voor een groot deel van zijn briljant-buitenissige teksten moet hebben. En dan komt dichter Menno Wigman hem zeker vertellen hoe het moet? Zanger Huub van der Lubbe had er ook last van. De eerste e-mail die hij gelegenheidstekstschrijver Gerrit Komrij stuurde bevatte een bezorgd ,,er zit geen refrein in!”.

Maar het kwam goed. Meer dan dat zelfs. Bij vrijwel alle uitvoeringen registreerde de camera wat voor moois er was ontstaan. Muzikaal, tekstueel, maar ook tussen de kunstenaars onderling, bij wie een innige vriendschap leek te zijn ontstaan.

De manier waarop Hagar Peeters naar Van Dik Hout-zanger Martin Buitenhuis keek tijdens zijn voordracht, was de ontroering voorbij. Volgens mij is ze verliefd.

En - oh heerlijkheid - het betrof hier nu eens geen wedstrijd. Muziek is immers geen competitie. Hoogtepunt (maar er waren er vele): Ellen ten Damme die de dichtregels zong van Ilja Leonard Pfeiffer:

Als ik de dorst drink van het wachten,

en de tijd slik, die jij morst.

Als ik de lange lege nachten,

leer begraven in mijn borst.

Als ik de honger leer verbijten,

van jouw veel te verre mond.

Als ik de dagen stil zal slijten,

die door zwijgen zijn verstomd.

Durf jij me dan te zeggen,

dat je komt.

Nou, zie dan maar eens te acclimatiseren tussen de hooligans van de P-side. Want dat was de harde werkelijkheid van Nederland 2 op maandagavond. De studio van presentator Prem Radhakishun (ex-PREMtime) bestaat uit twee publieksvakken, die met stalen hekken zijn afgezet en gevuld zijn met fanatiekelingen. Daar tegenover staat dan de ’tegenstander’, waarmee moet worden gediscussieerd. Dat was deze keer VVD-lijsttrekker Mark Rutte en het ging over de sociale voorzieningen. Het vervelende is, dat discussiëren in ’P-side’ eigenlijk ordinair schreeuwen is. Iedere politicus doet er dan ook verstandig aan om vooral mee te doen aan het programma, want je krijgt hoe dan ook sympathie voor de eenling in het midden. Ik schat dat Mark Rutte een zeteltje of drie aan P-side over hield.