Portret van een modderig dorp in Zuid-Polen, bevolkt door noeste tractorbestuurders, boeren, verkopers van buskaartjes en houtzagers, die hun bestaan na de val van het communisme zien veranderen. Het nieuwe Poolse talent Stasiuk (1960) beschrijft de dorpelingen in opvallend beeldende, poëtische taal: ,,Janek is een blond, laagstammig soort mens’’.
Zes jaar lang heeft de schrijfster (geboren in 1986) gevochten tegen anorexia. Bijna was ze aan de ziekte ten onder gegaan. Natascha schrijft er openhartig over. Met aangrijpende passages, bijvoorbeeld als ze zich realiseert dat ze haar ouders ’letterlijk’ heeft geterroriseerd: ,,Papa en mama, het spijt me. Ik hoop dat jullie me ooit kunnen vergeven voor mijn gedrag, voor het bijna verwoesten van jullie levens.”
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.