nieuwe boeken poëzie

Tjitske Jansen maakte vóór haar goed verkochte debuut (2003) al naam als podiumdichteres. Ook haar bundel ’Receptie’ (2007) viel goed: Peter de Boer roemde Jansens eigen toon. Haar nieuwe bundel is één lang prozagedicht, opgedeeld in korte stukken. Een autobiografische bundel ook: Jansen vertelt over haar jeugd die ze deels doorbracht in pleeggezinnen. Maar de toon is eerder afstandelijk dan larmoyant: „Er was mos. Het levende bewijs dat je kunt groeien zonder wortels.”

Als dichter liet Campert lang niets van zich horen. In deze bundel kijkt hij terug: op koude winters, liefdes, de oorlog, op het groot worden van kinderen (’Roxyjaren’). Campert-de-dichter lijkt op de prozaïst door zijn heldere, laconieke toon. Een bundel die een groot publiek verdient.

Bijna iedereen kent íets uit haar kinderpoëzie – ’O zo heppie’ bijvoorbeeld’ –, maar Joke van Leeuwen dicht ook voor volwassen. En dat doet ze al even verrassend en ontwapenend. Die poëzie is hier verzameld: een ideaal, en betaalbaar kado. Net als twee andere nieuwe Rainbow-uitgaven: ’Leo Vroman: Alle maken zal ik wenen’, een keuze uit de gedichten. En ’Het liefste gedicht. De favoriete liefdesgedichten van Nederland en Vlaanderen.’

Achmatova (1889-1966) wordt in Rusland vereerd als grote dichteres én groot mens: ze doorstond veel ellende (gedode mannen, een zoon in het strafkamp) met opgeheven hoofd. Vóór de Eerste Wereldoorlog dichtte ze over de liefde, daarna ook over het lot van Rusland. („...hoe ademloos bang/ wij de kinderen op moesten voeden / Om de kogel te krijgen, te bloeden / Op de pijnbank en in het gevang”) Vertaler Hans Boland herzag oudere vertalingen, en annoteert waar nodig.

Vrijwel gelijktijdig verscheen déze tweetalige bloemlezing uit Achmatova's werk met veel meer (ruim driehonderd) gedichten. Ook dit boek is voorzien van aantekeningen en een nawoord over Achmatova’s veelbewogen leven.

Dylan geldt als poëet onder de singer/songwriters. Terecht dus, deze tweetalige uitgave van zijn liedteksten. Het onvermoeibare vertaalduo dat ook Joyce’s ’Ulysses’ aanpakte heeft er wel een dobber aan. ’Trouble’ is mooi vertaald als ’sores’. Maar een zin als „One more cup of coffee ’fore I go ’” klinkt in het Nederlands onvermijdelijk lulliger: „Nog één kopje koffie voor ik rij”