Gerdemann moet geschonden imago oppoetsen

Linus Gerdemann bezorgde het Duitse wielrennen een opkikker door de eerste Alpenetappe te winnen. Hij droeg één dag de gele trui.

Op 15 juli 1997 greep Jan Ullrich in de Pyreneeën de macht in de Ronde van Frankrijk. Het gaf de Duitse wielersport een enorme impuls. Het geld stroomde binnen, er kwamen nieuwe teams, grote wedstrijden en vele duizenden kinderen gingen wielrennen. Een deel ervan fietst nu rond in het profpeloton. Nooit eerder reden er achttien Duitsers in de Tour. Een van hen is Linus Gerdemann.

Hij is 24 jaar, even oud als Ullrich in 1997. Precies tien jaar na dato reed de Duitser van T-Mobile gisteren in de gele trui door de Alpen. De symboliek ontging niemand. Een droom kwam uit voor het talent uit Münster, dat altijd maar één idool heeft gehad. Maar de naam van Jan Ullrich is in zijn land momenteel synoniem voor bedrog. De media die hem jarenlang hebben bewierookt, beschreven als halfgod, verketteren nu de enige Duitse Tourwinnaar en de hele wielersport. Het geel is in hun ogen een tricot van de schande. Zaterdag zaten ze met de handen in het haar. Wat moesten ze met Gerdemann?

Gisteren verloor hij zoals verwacht de trui alweer. Multimiljonair en teammanager Bob Stapleton kon er geen traan om laten. De debutant uit zijn T-Mobileploeg had zich ook op weg naar Tignes kranig geweerd. Hij staat nog altijd tweede. „Als dit geen glimlach op de gezichten in Duitsland teweeg heeft gebracht, moeten de mensen de televisie maar uitzetten”, zei de Amerikaan. De zege van Gerdemann moest volgens hem de ogen openen. Ook zonder doping is het mogelijk om in de Tour iets te bereiken. Renners van de nieuwe generatie moeten de geloofwaardigheid van de sport herstellen. Het was duidelijk: deze zege had voor de T-Mobileploeg veel meer lading dan vele andere in het verleden.

Het Duitse team, achtervolgd door de val van Ullrich en de bekentenissen van oud-renners, zette vorig jaar een streng intern beleid tegen doping op. De tweede vraag aan Gerdemann was hoe vaak hij deze Tour gecontroleerd was door de eigen artsen. Twee keer was het antwoord. „Het is niet altijd leuk als er om zeven uur ’s ochtends op je deur wordt geklopt voor een bloedvolumetest. Maar de wielersport heeft een groot probleem. We moeten aan de mensen laten zien dat we schoon zijn. Ik hoop dat alle andere ploegen dit overnemen. Je kunt ook clean hard tegen een berg fietsen.”

Voor de achtergronden van Gerdemann zelf was geen aandacht. Hij staat bekend als lastig. Om die reden werd hij aanvankelijk door profteams genegeerd. In 2004 kwam hij in conflict met de Duitse jongerenbondscoach Peter Weibel. Die weigerde hem mee te nemen naar het WK in Verona. Weibel werd onlangs ontslagen wegens dopingpraktijken in de jaren tachtig. In mei 2005 werd Gerdemann op advies van Jens Voigt opgevist door Bjarne Riis. Hij won voor CSC meteen een rit in de Ronde van Zwitserland.

In de toekomst wil hij een hoofdrol spelen in het klassement van de Tour. Zo ver is hij nog niet. Zaterdag kreeg hij met een groep vluchters de vrijheid van de favorieten. De laatste twintig kilometer reed hij alleen, de uitputting nabij. „Voor deze jongens en hun toekomst moeten wij de strijd blijven voeren”, zei Stapleton. Gerdemann: „Het dopingprobleem bestaat nog steeds, al zijn we nu op de goede weg. Het is voor jonge renners heel moeilijk om alle verantwoordelijkheid voor het verleden te dragen. Van de andere kant heeft het verleden van deze sport ons veel gegeven. Nu is het aan ons de sport iets terug te geven. Er zijn genoeg schone ploegen, maar we zijn nog niet aan de finish.”

Hij wist niet hoe zijn overwinning in eigen land geïnterpreteerd zou worden, sprak Gerdemann op de mooiste dag van zijn wielerleven, met een ernstig gezicht.