De wereld draait vooral om elkaar

De Nederlandse televisie is net een dorp. Er is een kroeg, er staat een pomp op het plein, er gaan te weinig bussen naar ’buiten’ en ook anno 2007 groet men op zondag nog altijd de pastoor of de dominee. Verder is de deur altijd ’los’, zodat iedereen gemakkelijk bij elkaar op de koffie kan komen.

Als je optelt hoeveel Bekende Nederlanders bij elkaar aan die dorpspomp hun boek mogen promoten, dan zijn dat er op jaarbasis flink wat. Redacties weten het vaak knap te spreiden – zodat het niet zo opvalt – maar nu de kerst eraan komt, zien we maar weer eens hoe incestueus het televisiewereldje eigenlijk is.

Nu zijn we natuurlijk maar een klein landje, maar het valt wel op hoe ze in Hilversum dat kleine landje ook klein houden.

Maar het zij zo. En het schijnt ook te moeten van de uitgever als je een boek onder de aandacht wilt brengen. Ook komend jaar zullen we daarom Mart Smeets in ’De wereld draait door’ terugzien, als hij zijn 675ste boek komt promoten. En wie weet neemt Andries Knevel dan opnieuw de drempel van de ’Pauw en Witteman’-studio.

Het hoeft echter niet altijd een nadeel te zijn als twee mensen elkaar goed kennen. Dat zagen we in het gesprek dat Arie Boomsma en Andries Knevel met elkaar voerden in ’Spraakmakers’ (woensdag, 20.30 uur, Het Gesprek).

In verband met zijn boek ’Avonduren’ zagen we Knevel zijn verhaal doen tegenover EO-collega Arie Boomsma (die de laatste tijd eveneens vaak her en der opduikt om zijn nieuwe televisieprogramma aan te prijzen).

Hoewel hier thuis gevreesd werd voor een wat al te joviale ouwejongenskrentenbrood-sfeer, viel dat alles mee. Arie Boomsma toonde zich zelfs best een goede interviewer.

„Is het moeilijk om Andries Knevel te zijn?” , was de eerste vraag die de ruimte vulde. Knevel vond dat het wel meeviel. „Als men mij aanspreekt, gaat het wel vaak over het geloof, maar dat vind ik niet erg want ik ben toch een soort missionaris.”

Boomsma kon in een gemoedelijke maar niet kleffe sfeer van alles aankaarten. Prettig daarbij was dat het nu ook eens over de persoon Andries Knevel ging. Hoe hij omging met druk, hoe dat bij Albert Heijn ging als Bekende Nederlander, hoe hij het ervaart om geen directeur meer te zijn – „Ik ben niet meer verantwoordelijk, maar ik voel me wel verantwoordelijk”– hoe hij tegen de verschillende stromingen binnen de EO aankeek, en hoe het met zijn gezin gaat.

Openhartig – in Knevels geval betekent dat: met iets minder reserve – formuleerde het gezicht van de EO zijn antwoorden. En met zelfkennis: „Daar gaat mijn vinger weer .” Over de inhoud van zijn boek ging het nauwelijks.

Dat kan ook bewust zijn geweest, zodat de kijkers het misschien uit nieuwsgierigheid massaal zouden willen kopen. Maar dat zal wel niet. Er keken woensdag 1000 mensen naar Het Gesprek. En dat is te weinig voor een tweede druk.