Weer alarm

Alweer weeralarm. Na het weeralarm voor de storm van drie weken geleden, was er donderdag weer weeralarm voor de sneeuw.

Wat doet een weeralarm met ons?

Het weeralarm kennen we sinds het KNMI het in 2000 invoerde. Sindsdien werd het 21 keer uitgevaardigd, meestal voor storm, ijzel of sneeuw. Een enkele keer voor een zwaar onweer.

Drie weken weeralarm sinds 2000, maar tot 2000: nooit weeralarm.

Onmiddellijk herkennen wij hierin de desastreuze klimaatverandering, die ons nu bij herhaling achter de voordeur doet vluchten.

Je zou zeggen: we hebben bij het aanbreken van het nieuwe millennium op slag ander weer gekregen – extremer, gewelddadiger, destructiever. Er zullen mensen zijn die hierin de hand van God herkennen, het einde der tijden, de nadering van de jongste dag.

In die opeenvolging van alarmeringen schuilt inderdaad een element van apocalyptische verwachting, maar ook van opwinding, van verlangen zelfs misschien. Niet een verlangen naar reinigende verlossing, maar eenvoudigweg naar een onderbreking van de regelmaat, naar iets avontuurlijks, naar uren vastzitten in de trein en er de liefde van je leven leren kennen. Of gewoon vervroegd je kantoor mogen verlaten – dat is toch ook al wat. Het lijkt op dat feestelijke, schoolse gevoel om ’ijsvrij’ te hebben.

IJsvrij. Dat was een weeralarm avant la lettre.

Toch is er iets grimmigers gaande. Een weeralarm is ook een vorm van overprikkeling van een toch al nerveuze, geprikkelde samenleving. Een weeralarm houdt de stress gaande, het mobiliseert bij voortduring ons afweersysteem.

Tekenend dus de radio-oproep aan automobilisten om drinken, eten, dekens, een zaklamp en een schep mee te nemen.

Het treinverkeer werd uit voorzorg lamgelegd. Ook schoof men de files van de avond naar wat eerder in de middag. Op Schiphol werden bedden klaargezet.

Ik zegde een afspraak in Almere af. Een weeralarm in Almere, dat is pas alarmerend.

Op een nieuwssite las ik waarschuwingen voor het instorten van – vooral platte – daken onder de sneeuwlast. ’s Avonds zei een man van de Koninklijke Landelijke Politie Diensten op televisie dat de automobilisten weliswaar goed waren voorbereid, maar dat ze door de sneeuw ’toch nog beladen hadden konden worden’. Gelukkig hadden ze zoveel mogelijk rechts gereden en toch de vluchtstroken vrijgehouden voor de hulpdiensten.

Weeralarm.

We weten hoe het afliep. Er klonk hoongelach over het weeralarm. Het KNMI moest zich rechtvaardigen. Hoe prikkelend moet een volgend weeralarm zijn?

Ik ging die donderdag niet naar Almere, maar wel naar Utrecht CS. De matrixborden waarschuwden voor ernstige vertragingen. Ik was net te vroeg voor het uitdelen van de erwtensoep, maar schoot een verontrustend beeld. Een loc met totaal bepoederde stootblokken.