Blauwtong

Onze Anna is ernstig ziek. Ze is erg vermagerd en moe. Ze heeft blauwtong. Voor de goede orde: Anna is een schaap. Ruim tien jaar geleden stoof ze als lam bij ons door de houtwal met een Deense dog op haar hielen. Die had haar al flink te pakken gehad. Mijn vrouw greep haar en zei dat ze nooit meer weg zou gaan. Zij bracht het lam groot met de fles en noemde het Anna.

Anna werd een mooi, braaf schaap en deed trouw haar plicht als deeltijd-grasmachien. Maar onlangs ontdekte mijn vrouw dat er iets mis was. Onze veearts dacht aan blauwtong. Hij belde de Voedsel en Waren Autoriteit (VWA) van het ministerie van landbouw, die een andere veearts stuurde om een bloedmonster te nemen.

Een paar dagen later belde de Autoriteit en zei dat het inderdaad blauwtong was en dat Anna het ’bedrijf’ niet mocht verlaten. Daarna kwam er een brief van het ’hoofd afdeling incidentmanagement, Meldkamer en Dierziektebestrijding van de VWA’, die stelde dat ’onze dierenarts had geconstateerd dat een of meer dieren op ons bedrijf verschijnselen van bluetongue vertoonden’. Waarna hij ’ons bedrijf’ besmet verklaarde en ’overeenkomstig artikel 22, eerste lid, onderdeel k, van de Gwwd’ de afvoer van herkauwers van ons bedrijf verbood. Niet nodig, want Anna zou nooit weggaan.

Daarna belde de veearts en zei dat Anna ’bluetongue’ had en dat de Autoriteit een brief zou sturen. Een paar dagen later kwam de tweede brief, die meldde dat het bloedmonster van Anna uitwees dat ze ’bluetongue’ had en dat herkauwers het pand niet mochten verlaten. Wij dachten dat al te weten. Weer een paar dagen later kwam de derde brief van incidentmanagement die meldde dat we een registratie van onze zieke dieren moesten bijhouden. Dat doen we nu, in het besef dat het halve ministerie van landbouw met Anna meeleeft.