De Leeuw breekt uit maar zijn tanden slijten

Maar weinig televisiesterren hebben zo’n luxe positie als Paul de Leeuw.

Niet iedereen kan het zich immers permitteren om voor verschillende omroepen bij te klussen zonder tot de orde te worden geroepen door de vereniging die hem claimt. Want De Leeuw is in de eerste plaats natuurlijk VARA-boegbeeld.

Zolang hij daar hoge kijkcijfers scoort, vinden ze het bij die omroep prima als hij elders het songfestival presenteert (samenwerking NOS/VARA) of, zoals laatst, een feestuitzending van ’Zomergasten’ (VPRO) op Nederland 2 verzorgt.

De Leeuw doet wat hij leuk vindt en maalt er niet om of er nu BNN boven in beeld staat of NCRV.

De kans dat BNN een aanbieding doet die bij De Leeuw past, is wel relatief groter. Voor die omroep dan ook presenteert hij nu ’Ranking the stars’. De man die door velen gezien wordt als een briljante televisiemaker - en door even zo velen als irritant obstakel - staat boven de wetten van omroepprofilering en portretrecht. En waarom ook niet?

Ik zou Andries Knevel ook best een keer bij BNN willen zien. Of Filemon Wesselink bij de EO.

Maar laten we er eens achter proberen te komen of Paul de Leeuw inderdaad de geniale tv-maker is die men zegt dat hij is.

Talent heeft hij in overvloed. Daarover geen twijfel. Er is nog nooit iemand op de televisie geweest die zó snel een gevatte opmerking paraat heeft. Nog nooit. Dus dat is één. Twee: zijn vermogen om van niets iets te maken. De wens van een bejaarde vrouw om nog eens één keer in haar leven door Adje voortgetrokken te worden, je zal er normaal niet warm of koud van worden. De Leeuw weet de kijker toch warm te krijgen. Drie: Paul de Leeuw kan zeer ernstige onderwerpen via een uitzonderlijke schakeling tussen wrange humor en milde ernst uit de taboesfeer halen. Dat doet niemand anders.

Het mooie is nu dat deze drie sterke punten ook kunnen worden ingezet tégen de stelling dat Paul de Leeuw een geniale tv-maker is. Hij herhaalt zijn kunststukjes namelijk nogal lang en nogal vaak. Wrange humor wordt bovendien door anderen ervaren als plat scoren ten koste van anderen. Het argument ’dat je daar dan niet moet gaan zitten’ gaat niet op omdat het geen antwoord is op de vraag of wat De Leeuw doet goed is of slecht.

Te vrezen valt dus dat we toch weer ergens in het midden uitkomen. Paul de Leeuw is geniaal maar boet in op die door de natuur gegeven status door zijn creatieve geest niet in te zetten voor een spannende koerswijziging. Het uitstapje naar BNN is wellicht een poging om de machine in een andere versnelling te zetten, maar ’Ranking the stars’ is daarvoor niet de Haarlemmerolie.

Dat bleek vorig seizoen al. Het programma - waarin dit jaar bekende jonge mannen zichzelf en elkaar inschatten en rangschikken - zal de doelgroep best bekoren, maar het is niet de opwindende, nieuwe stap waar het voor De Leeuw langzamerhand weer tijd voor is.