Wat voor watjes proefden er voor de culinaire almanak?

Het is een drukke week geweest, maar wel de moeite waard. Kilo’s blikken, potjes en verpakkingen heb ik in tassen gestouwd en thuis weer in de voorraadkast gestopt, gadegeslagen door verbaasde buren. Ik heb zo mijn redenen. Afgelopen week is namelijk de nieuwe versie verschenen van ’De Culinaire Almanak’, ondertitel: ’de beste (en de slechtste) producten in de supermarkt’. Het boekwerkje kost euro 12,95.

Het idee achter zo’n almanak is natuurlijk geweldig. Zet een mens of twintig bij elkaar in een afgelegen huis, schuif een lading eten naar binnen en laat ze proeven. Kies niet zomaar mensen, maar neem voedselgekken, culinair journalisten, koks-met-sterren. Zet de uitkomsten in korte omschrijvingen in een boekje, met een top per categorie, en gegarandeerd dat er een bijzonder resultaat uitkomt. Een fantastisch hulpmiddel voor de thuiskok, die op zijn gemak na kan kijken waar hij het beste terechtkan.

Ik heb er slechts één probleem mee. De onderzoeksmethode staat er niet in. Werd er werkelijk blind geproefd? Het is namelijk opvallend dat de meeste toppers uit Albert Heijn en, in mindere mate, de Jumbo komen. Zoiets noodt tot zelf vergelijken, en ik laat mij graag noden.

Daarom stap ik, een lijstje in de hand, op mijn fiets en ga op weg naar het grote plein in de nabijgelegen provinciehoofdstad, waar de supers als het ware uit de grond groeien, een Jumbo en een Appie naast elkaar. Dat maakt het zoeken gemakkelijk.

Ik begin bij de Jumbo. Daar staat bouillon met rundvlees van O’Lacey, voor de koude winteravonden die ik al voel naderen. En de Löwensenf, vanwege de vakantieassociaties, waarom ook de mozzarella is uitverkoren. De Wilde Zalm van Princess in blik, op olie, is helaas uitverkocht.

Bij Albert Heijn is de lijst wat langer, omdat het aantal genomineerde toppers daar ook groter is. De potten gegrilde uitjes zijn er niet meer. Wel gaan mee: de biologische olijfolie, Princess-tonijn in zonnebloemolie, balsamicoazijn, Merza gedroogde tomaten op olie en Amora-mosterddressing. Het is een rijk bezit, al die potjes en zakjes bij elkaar, klaar om gefotografeerd te worden.

Iedere proeverij dient met het zachtste smaakje te beginnen, in dit geval dus de mozzarella. Hier heeft de Almanak niet gelogen: heerlijk, licht zuur, een taai randje en kruimelig binnenste. De olijfolie van Albert smaakt er voortreffelijk over, daar hoeft niets meer bij. Nu wat van de balsamicoazijn, die inderdaad een stuk beter is dan het zoete sap dat meestal bij de super te koop is. Drie voltreffers, dat is een goed begin. Ook de gedroogde tomaten zijn niet slecht, maar die verkoopt mijn Marokkaanse marktkoopman beter en goedkoper. Die heeft weer geen rundvleesbouillon, maar die maak ik zelf dan weer beter. Als dit een topper is, moet de rest wel vreselijk zijn.

De Löwensenf is geurig maar weinig scherp, de mosterddressing van Amora heeft ook al niets heets – wat voor watjes proefden voor die Almanak? Gelukkig is de tonijn echt goed, zacht en smakelijk. Zo blijkt de Almanak in elk geval een redelijke richtlijn voor de voorraadkast.

Twee aanmerkingen: het ’culinair’ van de titel gaat alleen over Hollands, Frans en Italiaans. Waar blijft het Indiaas, Chinees of Marokkaans? En de beste spullen zijn allemaal wat prijzig, maar daar kan de Almanak niets aan doen. Kwaliteit kost geld.