Een koele opkikker, maar dan het liefst van eigen maaksel

Ik geef graag toe dat ik, behalve de liefde voor mijn kinderen, nog een verslaving ken. Iedere morgen geef ik eraan toe, tussen de middag ook en ten slotte na het eten – drie kopjes per dag slechts, maar een leven zonder koffie lijkt mij levenloos. Maar als de zon op het terras brandt, heb ik geen zin in iets warms. Dan wil ik iets koels, iets stimulerends, en zonder alcohol want hé – ik heb maar één verslaving.

Gelukkig weet de voedselindustrie wat een hardwerkende huisvader verdient: Ice-coffee. Douwe Egberts en Campina, groot in koffie en zuivel, hebben met vereende krachten Café Fresco op de markt gebracht. En kijk, dat is opvallend: speciale theeketen Simon Lévelt, hofleverancier van mijn theepot, komt ook met ijskoffie.

Is dit een trend? En zo ja, hoe doe ik daaraan mee?

De koele opkikker van Leevelt staat in de lokale winkel, twee euro voor een slank blik van een kwart liter. Dat is niet niks, maar dan heb je wel een geheel ecologisch bereide variant.

Het verkrijgen van de Fresco levert problemen op. De nabijgelegen super heeft het niet. Gelukkig staat de Fresco een paar honderd meter verderop, bij een tankstation, in het koelvak tussen melk en vruchtensapjes. Het zit in plastic bekers die normaal puddinkjes bevatten, met het plaatje van een sneeuwstorm erop en in grote letters: Café Fresco. Ze zijn er in twee versies, Macchiato en cappuccino en kosten euro 1,70 per stuk. Iets goedkoper dan Leevelt, maar er zit ook iets minder in. 230 cc bevat de uitgave van Campina Egberts.

Eenmaal thuis komen er uit blikje en bekers sapjes die oplopen in gradaties bruin. Van lichte chocolademelk tot donkere chocolademelk. Zoals de aquarellist van licht naar donker werkt, zo doet de ware proever dat ook.

De macchiato is het lichtst, die is het eerst aan de beurt. Hij ruikt naar koffie, maar niet echt sterk. De eerste sensatie is het zoet, dan de niet-bittere smaak van koffie, dan het romige gevoel in de mond – het lijkt wel chocolademelk. Echt iets voor kinderen, denk je dan, maar het jongste Thijssentje vertrekt na het eerste sipje zijn mond en weigert verdere medewerking, de oudste is al gevlucht.

De cappuccino van Fresco, volgende in kleur, is ook weer zoet, ook weer romig in de mond, maar iets bitter. De variant van Leevelt bevat minder suiker, is minder dik en smaakt veel meer naar koffie. Die bevalt me het nog het best.

Maar eigenlijk zijn ze me alle drie te zoet, ik hou niet van chocolademelk. Zoiets moet toch gemakkelijk en veel lekkerder zelf te maken zijn? Met sterke koffie en ijsklontjes, wat melk en nee: geen suiker.

Al snel rammelen ijsblokjes in de keukenmachine, raast het water in de ketel en rammelt mijn maag. IJs, koffie en melk, dat moet verrassende resultaten geven. Nou, verrassend is het, en vies ook: de ijsklontjes hebben de koffie tot slappe bak gemaakt. Geen wonder dat de fabrieksversies zo zoet zijn.

Is dat nu alles? Zo kan het toch niet aflopen?

En nee, gelukkig loopt het niet zo af. Gelukkig ben ik niet de enige die niet van zoet houdt. Op het internet wemelt het van de recepten voor hartige ice-coffee. Met specerijen als kardamon, of met amandelen, of met citroen. Er valt eindelijk wat te beleven, daar op het terras in de zon.