kort

In de krant van zaterdag stond een artikel over wat er nodig is om de arbeidsparticipatie van vrouwen te laten toenemen. Het antwoord werd gevonden in flexibilisering van de werktijden. Vrouwen (maar toch ook mannen?) kunnen daardoor werk en zorgtaken beter op elkaar afstemmen. Dit lijkt een sympathieke oplossing: waar je overdag in je werk niet aan toekomt, maak je ’s avonds af, wat op vrijdag niet klaarkomt, doe je in het weekend.

Ik mis echter een belangrijk aspect: de factor ‘investeren in de liefdesrelatie tussen partners’, de basis onder het gezinsleven en voor welbevinden en evenwicht als je een balans zoekt tussen werken en zorgen. Wanneer is er nog tijd voor het investeren in die relatie, als vooral de vrouw nog meer dan nu gaat werken en zorgen, ter meerdere eer en glorie van de economie en de betaalbaarheid van de vergrijzing en de zorg? In een tijd waarin veel kinderen opgroeien in een gezin waarin de relatie tussen hun ouders gebroken is, met alle gevolgen van dien voor hun ontwikkeling en welbevinden, mis ik de notie dat het essentieel is dat partners tijd investeren in elkaar. Niet als sluitpost, maar als basisgegeven. En dan heb ik het nog niet eens over vrijwilligerswerk en investeren in sociale contacten. Ik vraag me af of die flexibilisering van werktijden dan wel zo ideaal is.

Pijnacker A. de Deugd-van Kalkeren

De ingezonden brief van mevrouw Bousema, woensdag in Trouw, verbaast me: de verdeling van zorg en werk tussen man en vrouw is een kwestie van goede afspraken maken. Wij hebben, zoals meer mensen in onze kennissenkring, gekozen voor een fifty-fifty-verdeling van werk en zorgtaken voor onze vier kinderen en hierbij hoef noch ik mijn man, noch mijn man mij aan te geven wat er in huis gedaan moet worden, al hebben we natuurlijk allebei onze eigen prioriteiten in het huishouden.

Voor de kinderen is de zorg van papa of mama ook gelijkwaardig. Ik vind het waardevol dat mijn kinderen zowel een zorgrelatie met hun vader als met hun moeder opbouwen en van beiden voorbeeldgedrag kunnen overnemen. Daarnaast hebben wij allebei een vierdaagse werkweek. Voor beiden geldt dat de zorg ’s avonds en in het weekend gewoon doorgaat, vrije tijd voor onszelf is daarmee een schaars maar des te meer gewaardeerd goed.

DuivendrechtMonique de Krijger

In het bericht over het overlijden van Joop Wolff stond weer de hardnekkige geschiedkundige fout dat in Wageningen in Hotel De Wereld de capitulatie is getekend. Soms wordt deze gebeurtenis ook nog verbonden met de datum van 5 mei 1945. De ondertekening vond echter plaats op zondag 6 mei 1945 in de aula van de Landbouwhogeschool van Wageningen. In Hotel De Wereld werd op 5 mei onderhandeld over de capitulatievoorwaarden.

Zie L. de Jong, ’Het Koninkrijk der Nederlanden in de Tweede Wereldoorlog’, deel 10b, tweede deel, p. 1359. Daar staat dat de Duitse generaal Blaskowitz in de loop van de middag (van 6 mei) op verzoek van Foulkes en Prins Bernhard in Wageningen verscheen. „Die ontmoeting vond plaats in de aula van de Landbouwhogeschool.” Daar werd de capitulatie-overeenkomst door Foulkes en Blaskowitz ondertekend.

De bloeiende struik in Trouw van 10 januari, lijkt sprekend op een struik die ik in mijn tuin heb staan, en de illustere naam Viburnum x Bodnantense ’Dawn’ draagt. Elke winter, koud of warm, omstreeks december loopt deze struik uit met heerlijk ruikende bloemen. Het is dus geen teken van opwarming van de aarde.

Voorschoten R.J. Quist