Paleisrevolutie

Pieter kreeg langzaam blauw bloed

Als je niet zo op de hoogte bent van de ins en outs van het koninklijk huis, dan was de uitzending ter ere van het 40-jarig huwelijk van Pieter van Vollenhoven en Prinses Margriet een goede bijles. Aan de altijd een beetje weeïge hand van Ivo Niehe ( voor de gelegenheid het mannelijke antwoord op Maartje van Weegen) kregen we iets mee van de paleiselijke achtergronden.

Tegelijkertijd borrelde bij ons in de huiskamer de vraag op waarom het goed is om te weten dat Margriet een verpleegstersopleiding volgde. Of dat Pieter aan ralleyrijden deed, op judo zat en graag zwom. Dat deden mijn oom en tante ook, met net zoveel plezier, maar daar kwam geen anderhalf uur durende tv-reportage aan te pas toen ze veertig jaar getrouwd waren.

Het is niet eens een officieel aantal ook trouwens, veertig. Margriet zei dat zelf nog: ,,40 jaar is niks. 25, 50, dat telt.” Waarom dan toch die aandacht?

Omdat het mensen van adel zijn, misschien. Al is het bloed zo blauw niet dat door de aderen van het paar stroomt. Alleen bij Margriet vloeit het bleu uit haar wonde, mocht het koninklijke aardappelschilmesje per ongeluk eens uitschieten. Misschien is het omdat het bloed van Pieter (het eerste ’burgerlid’ van het koninklijk huis) door de jaren heen een beetje blauw is gewórden. Of gewoon omdat er verschil moet zijn. De leden van het koninklijk huis leiden nu eenmaal een ander leven dan mijn tante en oom. Als je tenminste die verpleegstersopleiding, het judoën en het zwemmen even vergeet. Dus vooruit maar.

Nadat premier Balkenende zijn gelukwensen had uitgesproken, was het de beurt aan Ivo Niehe. Met een grote bos bloemen belde hij aan bij het jubilerende echtpaar. Vast niet met knikkende knieën; Niehe stond wel bij grotere sterren op de stoep. Het werd dan ook een soort ’TV-show’, het programma dat wel veel beroemde mensen laat zien, maar nooit hun diepste ziel.

Al moet in het geval van de huwelijksuitzending worden gezegd dat die diepste ziel toch wel door de Rijksvoorlichtingsdienst zou zijn afgeschermd. Het moest dus komen van weetjes. Nieuw voor ons was bijvoorbeeld het verhaal dat zowel Pieter als Margriet aan het begin van hun relatie met stand-ins uitgingen. Om verwarring te zaaien bij de roddelpers. Toen eenmaal bekend werd dat ze elkaar ’meer dan leuk’ vonden, mochten ze alleen thee drinken onder toezicht.

Oude beelden, afgewisseld door interviews met onder meer prins Willem-Alexander, prinses Máxima, prins Maurits, prins Bernhard en vrienden van het paar, gaven aan dat professor meester Van Vollenhoven volledig is ingeburgerd bij de Oranjes. Gewaardeerd wordt ook.

Dat dit na veel vijven en zessen gebeurde, zagen we tussen de regels door wel bij de Tros, maar toch beter in KRO’s ’Profiel’. Op de inmiddels vertrouwde wijze (vrienden, kennissen en kenners leveren commentaar op en over de hoofdpersoon) werd een aardig beeld geschetst van de stroeve acceptatie van Van Vollenhoven binnen het koningshuis. Maar het lukte en meer burgerprinsessen volgden. Door hard te werken en te strijden.

Toch denk ik ook wel eens: zolang je ’vrind’ zegt in plaats van ’vriend’, heb je al voor een fors deel aan de selectiecriteria voldaan. Maar dat is makkelijk praten als je omgeven bent door rood bloed.