Marokkanen, wijs niet naar de ander, doe zelf wat

Het is tijd dat Marokkanen zelf actie ondernemen om de problemen te lijf te gaan. Weg met de trots, durf om hulp te vragen. Geen vrijblijvendheid, maar dwang.

Er zijn Marokkaanse jongeren die niet deugen. Ze terroriseren buurtbewoners en veroorzaken overlast, ergernis en angst. Zeven op de tien Marokkanen tussen de 17 en 23 jaar verlaten de opleiding zonder diploma. Veertig procent van de Marokkaanse jeugd is werkloos en één op de tien staat geregistreerd als verdachte van misdaad of overtreding. Verder is één op drie in een justitiële inrichting opgenomen jongeren van Marokkaanse afkomst. De kloof tussen hoe Marokkaanse ouders hun kinderen opvoeden en wat de samenleving van hen vraagt, wordt steeds groter.

Ik spreek dagelijks wanhopige vaders en moeders die hun kinderen niet meer aan kunnen en alle gezag verloren hebben. Zij weten niet waar zij terecht kunnen als het met een van de kinderen mis dreigt te gaan. Minister Rouvoet van Jeugd en Gezin pleit terecht niet alleen voor opvoedingsondersteuning maar ook voor centra voor jeugd en gezin in de wijken waar Marokkanen met hun zonen terecht kunnen.

In het regeerakkoord staat verder dat kinderen uit gezinnen met problemen sneller onder toezicht kunnen worden gesteld. Ouders moeten meewerken aan verplichte opvoedingsondersteuning. Ik ben voorstander van dwang en drang. Ouders die niet mee willen werken, worden wat mij betreft gekort op hun kinderbijslag of uitkering. Al tien jaar spreken we over jeugdinternaten en daar moeten we nu eens werk van maken. Kinderen die niet in onze samenleving kunnen functioneren, moeten (tijdelijk) uit huis worden geplaatst en naar een internaat.

De afgelopen decennia is het nodige gezegd, geschreven en onderzocht over de Marokkaans Nederlandse gemeenschap. Met als klap op de vuurpijl het boek ’het Marokkanendrama’ van Fleur Jurgens. Het wordt tijd om de handen uit de mouwen te steken. Geen woorden maar daden.

Bij de bewoners in de wijken raakt het geduld op. En de positief ingestelde Marokkanen zijn het zat om constant aangesproken te worden op het gedrag van landgenoten waar zij ook liever niets mee te maken willen hebben. Net zoals de meeste voetballiefhebbers niets gemeen hebben met voetbalvandalen.

Minister Rouvoet moet doorpakken met de jeugdinternaten en alle instellingen en jeugdwerkers moeten leren samenwerken. De instellingen moeten worden getoetst op effectiviteit en doelgericht resultaat. Een Marokkaans probleem vraagt om een Marokkaans antwoord. Betrek daarom ouders bij hun problemen, praat met hen en niet óver hen! Wat willen zij en waarom sluit de aanpak van dit moment niet aan op de problemen?

En de Marokkanen zelf? Ik doe een dringende oproep aan de Marokkaanse gemeenschap. Niet meer wijzen naar de ander: de buurman, de buurvrouw of de overheid. Zelf ook verantwoordelijkheid nemen en hand in eigen boezem steken. Ik doe een oproep aan alle vaders, moeders, broers en zussen. Voed je kinderen op als Nederlander én als moslim, het kan best. Kijk naar duizenden goede voorbeelden. Durf hulp te vragen als het niet goed gaat, weg met die trots.

Waarom adopteert niet elke Marokkaanse hbo-er of mbo-er een kind van onder de twaalf? Geef je op als vrijwilliger bij een vrijwilligersorganisatie. Kom uit de moskee of uit het café en laat je horen, laat je zien. Laat niet alleen zien dat je betrokken bent bij je buurt of wijk, maar ook dat je geeft om deze samenleving. Vraag niet alleen om je rechten. Kijk ook wat je plichten zijn. Niet als Marokkaan, maar als burger van dit land.

Ik ben nog nooit in mijn leven een vader of moeder tegen gekomen die er trots op is dat zoonlief in de gevangenis zit, of zonder werk of zonder diploma rondloopt. Als optimist geloof ik dat als mensen zelf willen, er veel kan veranderen.

Klagen over tegenwerking en discriminatie, over de uitlatingen van Wilders, het mag en het moet. Maar misbruik dit niet om jezelf vrij te pleiten van je eigen verantwoordelijkheid. Ik stoor me ook aan de verharding van het klimaat, aan islamisering en islamofobe mensen en ik zal altijd strijden tegen discriminatie. Maar het is nu aan ons. Wij moeten laten zien dat wij wel degelijk deugen en dat het niet aan de cultuur of onze ’achterlijke’ religie ligt. Luister naar je hart, dat je precies vertelt wat goed en wat kwaad is.