Wacht even. Gekookte garnalen, kennen ze die wel in Japan? In sushi gaat toch juist rauwe vis?

Het maken van sushi blijft mij fascineren. Die lange zwarte rollen, het zijn een soort eetbare pvc-pijpen, maar dan smakelijk. Maar het vervaardigen valt wel eens tegen. Dat het wat tijd kost is niet zo erg, maar je moet zo netjes werken. Een foutje en het resultaat ziet er niet uit – een pvc-pijp met scheuren kun je niet aan gasten presenteren.

Met veel belangstelling lees ik dan ook de aankondiging voor een doe-het-zelf-pakket sushi in het blad van Albert Heijn. De Blue Dragon sushi meal kit heet het – dat klinkt echt Japans. Het doosje kost euro6,99. Niet duur voor ’echte Japanse sushi’, zoals het blaadjes schrijft, maar wat krijg je ervoor?

Nou, dat valt niet tegen. Bamboe eetstokjes, twee paar, en een bamboematje, een pakje nori-vellen, het zeewier dat de rollen zo mooi zwart maakt, twee zakjes rijst, een groen zakje Japanse mierikswortel, wasabi genaamd, en drie ondoorzichtige zakjes zonder opschrift. Wat zou daar inzitten?

Volgens het algemene recept op de doos moet ik de zakjes rijst koken in water, goed afgieten en dan de rijstazijn toevoegen. Een van de zakjes moet dan rijstazijn zijn, maar welke? Het grootste zakje, blijkt na voorzichtig openen en uitschenken. Zoet, vrij zout maar wel geurig. Niet zo smakelijk als die ik toevallig in de kast heb staan, maar niet slecht voor een beginnende azijn.

Nu moet ik van het Engelstalige recept de bamboemat op het werkblad leggen, en dat beleggen met een vel nori. Vroeger moest je die nori eerst nog even roosteren boven open vuur, maar daarover zegt het recept niets. Dan het laagje rijst met rijstazijn erop, en klaar is de basis.

Vanaf hier kan ik twee kanten op: California Rolls maken, met gekookte garnalen en mayonaise, of Smoked Salmon and Cucumber Rolls.

Wacht even. Gekookte garnalen? En gerookte zalm, kennen ze die wel, in Japan? Sushi staat toch juist bekend om zijn rauwe vis? Een woordvoerder van Wessanen, importeur van de Blue Dragon, geeft volmondig toe dat de recepten niet zo heel authentiek zijn. Veiligheid, geeft hij als reden. Als een domme consument rotte rauwe vis in zijn sushi verwerkt, dan krijgt Wessanen niet de schuld, want die heeft aangeraden om gegaarde vis te gebruiken. En het resultaat, verzekert hij mij, is echt lekker.

Dat maken wij wel uit. Op de aanrecht ligt nog het bamboematje met een bleke vulling. Californische rolls of gerookte zalm? Sushi met mayonaise, wat in de Califoniër moet, gaat me te ver. De zalm dan maar. Een half onsje moet genoeg zijn. Het kleurt mooi op de rijst, met de lucifertjes komkommer, die er ook in moeten. Nu komt het grote, en moeilijkste, moment bij iedere sushibereiding: het rollen. Na enig duwen, trekken, grommen en lelijke woorden gebruiken ligt er een aanvaardbare donkere rol op het werkblad. De twee overgebleven anonieme zakjes, waarin sojasaus blijkt te zitten en een piepklein zakje vol wasabi, maken samen een heet-zoute dipsaus.

Inderdaad: slecht smaakt het niet, daar is mijn gezin het over eens. Zout, dat wel, met die gezouten gerookte vis en de sojasaus. Maar veel gemakkelijker ging het maken niet. Al met al heb ik zeven euro uitgegeven voor niets bijzonders, voor iets wat ik in de toko ook had kunnen kopen, waarschijnlijk voor minder geld.

De Blue Dragon kit: voor doe-het-zelvers die nooit in de toko komen.