In het belang van de achterkleinkinderen worden vakanties voortaan heel anders.

Lang, heel lang sta ik voor het raam en kijk naar de tuin. Een bonte specht hakt op de berk in, in de verte zweven eekhoorns van tak naar tak. In de verhuisdrukte ben ik vergeten een televisieprovider te regelen, maar dat laten we maar zo. We missen het niet. Misschien hebben we geen televisie nodig, met dit uitzicht. Wel zo rustig, zonder de drukte van actualiteiten en journaals.

Het nieuws komt stil binnen, gewoon op papier en we halen het uit de brievenbus.

Het is wel een koude douche, dat nieuws, een echte domper, al is het oud nieuws. We wisten het allang, diep in ons hart, dat het slecht gaat met de wereld en dat dat door ons komt.

Er zijn wel vaker periodes in de geschiedenis geweest waarin het een stuk warmer werd, maar dat ging toen vanzelf, dat kwam niet door de mens, het verschil is dat het toen ook vanzelf weer overging. Dat zal nu dus niet gebeuren, denken we en daarom moeten we ons inhouden en vooral anders gaan leven. Als we weer gaan leven zoals onze grootouders deden, hebben onze achterkleinkinderen ook nog een prettig bestaan.

Maar terug naar vroeger, dat kan niet meer. De lonen zijn zo hoog geworden dat werkjes die mensenhanden vroeger deden, nu alleen nog door een machine gedaan kunnen worden. Wassen bijvoorbeeld. Dat doen we niet meer met de hand. Er is veel meer was dan vroeger, want we doen elke dag schone en andere kleren aan.

Tijd om ’s avonds een flinke handwas te doen is er nauwelijks: iedereen werkt buitenshuis om de economie draaiend te houden of om zelf een auto of een wasmachine te kopen. En stel dat de was met de hand gedaan wordt, dan duurt het extra lang om die droog te krijgen. Langer dan wanneer die door de centrifuge gaat. Drogers zijn helemaal slecht voor het milieu, de waslijn is te prefereren, nog altijd in het belang van onze achterkleinkinderen.

We zullen in het huishouden daarom machines blijven gebruiken, dat is wel duidelijk. Het enige dat werkt is om die machines met verstand te gebruiken en daartoe geven allerlei organisaties tips. Of het effect heeft? Het is hetzelfde als met teveel eten. Iedereen weet precies wat -ie doen moet of liever, laten moet, om niet te dik te worden. Maar ondanks dat weten blijven we eten. Alleen vaker stiekem.

Zo is het ook met energie. Natuurlijk weet iedereen dat het beter voor het milieu is om met de fiets met vakantie te gaan, en niet vaker dan eens per week schone kleren aan te doen, en te eten wat er in de buurt verbouwd wordt: aardappelen met kool. We weten het wel, maar we doen het niet.

Een ongemakkelijk gevoel is het gevolg, en als we dat gevoel wegschuiven komt er een machteloos gevoel voor in de plaats.

Daar is iets aan te doen, door tijdens de vakantie thuis te blijven. Dan doen we de was met de hand, we hangen alles buiten aan de lijn, en dankzij de hetere zomers droogt het snel. Tomatenplanten kunnen we ook zelf kweken.

Wat een geluk dat ik net verhuisd ben, bedenk ik me, nog altijd met de blik op de bonte specht. Een geluk bij een ongeluk. Deze tuin, en dan in een warme zomer, dat is vast veel prettiger toeven dan in Italië of Spanje of Zuid-Frankrijk.

Kortom, weg met die sleur van vliegvakanties naar Thailand of Brazilië, er breken nieuwe, spannende tijden aan.