Dweilen met het badwater

Naam: Els Knaap (60) Beroep: beeldend kunstenaar Woonplaats: Amsterdam Type: Actief milieubewust Schuldgevoel: nee

Ik rijd geen auto. Ik heb ook geen rijbewijs. Dat had ik eigenlijk wel willen hebben, gewoon om het te kunnen. Maar dat is op mijn leeftijd toch te laat. Aan de andere kant heb ik het niet nodig: ik woon in de stad dus ik doe alles met het openbaar vervoer of op de fiets.

Ik let ook op mijn energie- en waterverbruik. Ik heb zonnepanelen. Dat scheelt niet alleen in energieverbruik, maar het scheelt ook een smak geld. Als ik ga douchen, zet ik er altijd een emmertje onder om al het koude water op te vangen dat ik niet gebruik. Daar spoel ik dan bijvoorbeeld de wc mee door of ik dweil de vloer ermee. Ik ga bijna nooit in bad, maar als ik dat doe, hergebruik ik het badwater ook voor de wc of de vloer. Dat is wel een beetje truttig, maar ik vind het anders zo zonde.

Verder koop ik bewust. Als ik bloemen wil, koop ik anemonen omdat ik weet dat anemonen weinig bespoten worden. Ingevlogen exotische vruchten, zoals kiwi’s en mango’s, uit Nieuw-Zeeland, Zuid-Afrika of Israël, koop ik niet. Ik geloof dat consumenten invloed kunnen uitoefenen. Als iedereen besluit geen kiwi’s meer te kopen, worden ze misschien niet meer geïmporteerd. Bananen vind ik heel lekker dus die kan ik niet laten liggen. Maar ik koop ze dan bij de natuurwinkel.

Ik ga namelijk niet een potje zitten lijden voor het milieu. Mijn huis is redelijk donker dus ik moet vroeg de lichten aanzetten. Dan voel ik me echt niet zo schuldig dat ik allemaal kaarsen ga aansteken. Het moet geen afzien worden. Als ik een keertje moet vliegen, lig ik daar ook niet wakker van. Het moet niet doorslaan. Ik wil niet een soort zuur houtje-touwtje-vrouwtje worden wiens leven door het milieu beheerst wordt.

Maar het gaat me wel enorm aan het hart. Misschien ligt het wel aan mijn opvoeding. Mijn vader is 95 jaar geworden en was een man van de matigheid en de karigheid. Luxe zei hem niets. Maar ik ben ook niet van de overdaad. De dingen ik nu doe om het milieu te ontlasten voelen niet als een opoffering. Een auto vind ik niet belangrijk. In de tram dan maak je toch veel meer mee. In bad gaan vind ik eigenlijk maar saai en mango’s vind ik toch niet zo lekker. Dus ik heb ook makkelijker praten, want ik hecht geen waarde aan al die dingen.”