Saddam was het tegenovergestelde van waar het in de islam om draait: menselijkheid.

Met het besluit van president Bush om extra troepen naar Irak te zenden, draait hij het perspectief op vrede daar definitief de nek om. De manier waarop Saddam Hoessein aan zijn einde is gekomen voorspelt ook weinig goeds voor het jaar 2007.

Aan de vooravond van dit jaar slachtten moslims een schaap. In de vroege ochtend van het Offerfeest kreeg Saddam de strop. Moslims herdenken op deze dag ieder jaar hoe Abraham het leven van zijn geliefde zoon spaarde. In plaats van hem de keel door te snijden als offer voor God slachtte hij een lam. Respect voor de dood en liefde voor het leven vormen daarbij de kernwaarden. Toch heb ik als feestvierende moslim een bittere nasmaak overgehouden aan deze herdenking.

Natuurlijk was Saddam oerslecht. Net als Hitler. Toen hij met steun van het Westen met ijzeren hand over Irak regeerde had hij geen respect voor welk leven dan ook. In zijn naam zaaide hij dood en verderf. Het was knielen voor zijn almacht of je hoofd werd afgehakt. Irakezen waren banger voor Saddam dan voor Allah. Daarom verdiende hij de zwaarste straf: voor altijd achter de tralies. Maar geen doodstraf door ophanging. Dat is niet alleen barbaars, maar druist ook in tegen alle principes van de profeet Mohammed.

Moslims die de doodstraf verheerlijken snappen werkelijk niets van de boodschap van de profeet. Zijn familieleden, neven en ooms in Mekka wilden de profeet vanaf het begin doden. Zijn boodschap dat iedereen een persoonlijke band met God kon ontwikkelen was namelijk slecht voor de handel in talrijke godjes. Hun afbeeldingen werden rondom de heilige Kaüba in Mekka uitgestald voor verkoop.

Om die reden werden ook Mohammeds aanhangers vervolgd en vermoord. Dat gebeurde in opdracht van de Mekkaanse leider Abu Sufyan. Na jarenlange strijd tegen de profeet en zijn volgelingen gaf hij zich gewonnen. Hoewel Mohammed erg aangeslagen was door Sufyans brute vermoorden van moslims heeft hij hem later geen haar gekrenkt. Abu Sufyan kwam tot inkeer en de profeet liet hem met rust.

Dat gebeurde ook met de beroemde veldheer Khalid ibn al-Walid. Ook hij slachtte bij de opkomst van de islam moslims af. Door ze niet te behandelen volgens ’oog om oog, tand om tand’ wist Mohammed meer bloedvergieten tussen de Arabische stammen te voorkomen. Na hem is dat geen enkele Arabische leider gelukt.

Saddam Hoessein heeft zijn eigen graf gegraven door zijn politiek van bloedwraak. Enkele seconden voor zijn dood zei hij nog twee keer de geloofsbelijdenis. Daarbij riep hij de zin ’Ik getuig dat Allah de enige god is en dat de profeet Mohammed zijn boodschapper is’. Bij de tweede keer bleef hij steken bij het woord ’Mohammed’ en viel in een zwart gat.

De laatste woorden van elke moslim die het leven verlaat, eindigen altijd met het uitroepen van het geloof in Allah en de profeet Mohammed. Toen ik Saddam dit hoorde zeggen was ik wel een beetje beduusd. Hoe kan een ex-dictator die zoveel misdaden heeft begaan toch als gelovige moslim willen sterven? In zijn daden heeft hij het tegenovergestelde gedaan van waar het in de islam in de kern om draait: menselijkheid.

Met het opruimen van Saddam Hoessein lijkt de vrede in Irak verder weg dan ooit. De blinde haat tussen soennieten, sjiieten en de Koerden is slechts vergroot. Saddam draagt niet alleen de schuld voor al zijn moorden. Zonder steun van minstens de helft van de bevolking uit sympathie of angst had hij nooit kunnen uitgroeien tot een meedogenloze dictator. De beulen van Saddam, die hem met veel getier en verwensingen naar de hel ophingen, sleurden Irak dieper het moeras in. Zijn ophanging betekende het einde van de eenheid in het land. En Bush, die uit wraak ten koste van alles de oorlog wil winnen, gooit met het inzetten van extra militairen in Bagdad alleen maar meer olie op het vuur.