Zo kan het ook in de zorg

Mijn schoonmoeder is 92. Vijf jaar geleden verhuisde ze van de verzorgafdeling naar een gesloten verpleegafdeling. Ze was aan het dementeren. Er werd gevraagd waar ze trek in had en dat kreeg ze in hapbare porties opgeschept. We zagen haar, na een gewenningsproces aan de nieuwe omgeving, weer vooruitgaan. Zoals wel vaker met demente mensen gebeurt, slaapt ze overdag veel en komen ’s nachts de wanen opzetten. Ook hier is er alle respect voor wat ze ervaart. Zijn de meubels kinderen die naar school moeten, dan worden ze gerust midden in de nacht naar de gang gebracht. Heeft ze ’s nachts wel trek in die boterham, dan krijgt ze hem. Liefdevol deint de verpleging mee op haar gemoedsstemmingen. Men waardeert haar humor, haar lichtheid (als ze helder is) en haar verhalen.

Men leest haar gedichten voor waar ze nog steeds op reageert. Is ze erg ver weg, dan wordt haar levensverhaal voorgelezen. En tussen al het wegzinken in de mist door heeft ze soms ineens heel diepe reacties.

Mijn schoonmoeder is een cadeautje. Tegelijk zien we ook dat ze in een afbraakproces zit. Heel dankbaar zijn we voor de liefdevolle zorg van al die medewerkers, die er met elkaar voor zorgen dat haar waardigheid zoveel mogelijk gerespecteerd wordt. Ondanks alle soms verontrustende verhalen over de zorg in verpleeghuizen kan het dus ook anders.