Grotere inzet gemeenten kan leiden tot minder spanningen

Vooral in kleinere gemeenten weten bestuurders en politie niet hoe te reageren op etnische conflicten. Saïda Mejaiti (33) kan daarover meepraten. Ruim twee jaar geleden werd één van haar broers in Muiderberg neergeschoten door een skinhead.

Helaas, zegt Mejaiti, was de schietpartij geen incident in haar omgeving. Vorig jaar was haar jongste broer van 17 de pineut. „Zijn Nederlandse vriendinnetje werd uitgescholden voor Marokkanenhoer. Ze kreeg een klap in haar gezicht. Hij heeft een klap teruggegeven en is met zijn vriendin weggerend. Die jongens hebben hun vaders erbij gehaald die de achtervolging inzetten. Een dag later vonden die vaders mijn broer en probeerden ze hem aan te rijden met de auto. Hij kon net wegspringen.”

Door Mejaiti’s contacten – ze is lokaal actief voor GroenLinks – is de gemeente direct op de zaak gesprongen. Met alle betrokkenen is gepraat. „Mijn vader is ook op die mensen afgestapt, maar ze waren niet voor rede vatbaar.”

Ze weet dat ze de schijn tegen zich hebben, haar broers. Het zijn Marokkanen, ze zullen er wel om gevraagd hebben. „De reacties op internetfora na de schietpartij ruim twee jaar geleden waren bloedstollend: ’Goed zo, schiet alle Marokkanen dood’. Echt, groepen Marokkaanse jongens die zich misdragen zoals in Amsterdam, zijn hier niet. Mijn broers en mijn neefjes hebben Nederlandse vrienden, ze werken, ze studeren. Ze doen hun best.”

Achteraf, zegt Mejaiti, leefde ze toen ze jong was op een roze wolk. Ze hoorde erbij, dacht ze. Toen in 2004 een extreemrechtse jongen de oudste van haar twee jongere broers in zijn been schoot, was Mejaiti in één klap volkomen ontnuchterd. Eigenlijk was dat al begonnen na 11 september. „Ik moet me sindsdien overal verdedigen. Alsof ik iets met terrorisme te maken heb.”

De schietpartij vond plaats in Muiderberg. Het gezin woont in de naastgelegen gemeente Naarden. „We voelden ons in de steek gelaten. Niemand van de gemeente of de politie kwam vragen hoe het met ons ging. De enige die mij wel benaderde was de fractievoorzitter van GroenLinks in Naarden. Mijn vader heeft toen zelf een afspraak met de burgemeester gemaakt. We vroegen niet om bescherming of een kogelvrij vest, we vroegen om een beetje medeleven als burgers.” Ze werd politiek actief voor GroenLinks in haar woonplaats.

„Naarden is niet zo groot. Ik hoor veel en geef dat door. Ik zie nu met eigen ogen dat de burgemeester er echt alles aan doet.” Toen zij er een punt van maakte dat extreemrechtse jongeren moskeebezoekers uitscholden en met bierblikjes bekogelden, heeft de gemeente alles uit de kast getrokken, de politie surveilleerde extra, in het buurthuis waren bijeenkomsten. Sindsdien is het rustig bij de moskee.

Mejaiti merkt vaker dat politici niet weten wat er speelt. „Ik heb een tweeling, die is nu zes. Gisteren vertelde één van mijn dochters dat een meisje op school tegen haar vriendinnetje had gezegd: ’Je moet niet met die stomme Marokkanen spelen’. Mijn dochtertje heeft geantwoord: ’Maar wij kunnen er toch niks aan doen dat wij zo zijn? Wij zijn ook mensen.’ Dat is de sfeer waarin mijn kinderen moeten opgroeien. Ik word er bang van.”