Federer neemt met buiging afscheid van coach Roche

Na vier vroege en vooral schokkende nederlagen heeft ’s werelds beste tennisspeler, Roger Federer, zijn coach de wacht aangezegd. Tony Roche, een klassiek meubel in de tenniswereld, was slechts vijftien weken per jaar fysiek aanwezig bij de wedstrijden die Federer speelde. Hun samenzijn heeft tweeënhalf jaar geduurd en eindigde in een tweespraak. Federer zei in Hamburg dat Roche begrip voor de situatie had.

De Zwitser, rustig en misschien zelfs wel te ’ijzig’, deed aan zelfreflectie tijdens een persconferentie waarin hij vooral de hand in eigen boezem stak en als een heer bleef tegenover de Australiër. Federer wenste niets of niemand pijn te doen en oreerde zoals hij over het algemeen speelt: met klasse.

Toen hem voor de voeten werd geworpen dat hij ooit telefonisch een andere trainer, de Zweed Peter Lundgren, ontsloeg, riposteerde de Zwitser met een vage glimlach: ’We zaten duizenden kilometers van elkaar vandaan. Ik was met vakantie. Later hebben we elkaar opgezocht en hebben we gepraat.’

Uit de recente vier nederlagen blijkt dat de onverslaanbaar geachte Federer menselijke trekjes heeft. Hij speelt over het algemeen geen ondermaatse wedstrijden, begint over het algemeen een groot toernooi wel met slordigheden, maar groeit dan snel en zeker in het vervolg. Dat is een eigenschap die hij zich door de jaren meester heeft gemaakt; het duidt op evenwicht en ook op het feit dat hij zichzelf en zijn eigen spel goed kent.

Het grappige in deze affaire is dat Federer al eerder zonder coach kwam te staan (toen hij Lundgren losliet) en juist in die maanden speelde hij droomtennis en won hij zes toernooien, waaronder drie grote. Niemand zei toen dat hij maar weer eens een coach moest nemen.

Dat hij, na enig aandringen van zijn omgeving, toch voor Roche koos, had twee redenen: een van technische aard en een puur persoonlijke. Dat laatste betrof de rust die Roche rond de baan uitstraalde. Verder kon hij de jonge Zwitser op twee vlakken aansturen: bij het slaan van een moeilijke tweede service (het watermerk van Roche) en het perfect uitvoeren van de sliced backhand. Juist die twee spelonderdelen maakten het spel van Federer compleet en zijn (mede) toe te schrijven aan de invloed van de veteraan uit Australië.

Waarom dan toch die breuk? Federer zei dat hij al maanden met het idee rondliep, maar twijfelde. De vier nederlagen op rij verstevigden zijn denkbeeld dat zijn spel aan roest onderhevig was en opfrissing behoefde. Federer trainde harder de laatste tijd, maar zag en voelde geen verbetering. Hij volgde zijn gevoel en brak met Roche.

Nu staat hij weer alleen, maar hij weet zich gesteund door de coach van de Zwitserse Davis Cup-ploeg, Severin Luhti. Tot en met Roland Garros zal hij met de jonge Fransman Jonathan Eyseric op de baan staan. Deze hitting-partner zal ’s werelds beste nieuwe impulsen moeten geven.

Een heel leger aan bloeddorstige gravelspelers zal in Parijs klaar staan om de terugval van de Zwitser verder gestalte te geven. Federer is zich dat bewust, het maakt de uitdaging alleen maar groter. ’Vergeet niet dat ík die vier partijen verloor, en niet Roche’, sloot hij met een buiging zijn persconferentie af.