We hebben te hard voor abortusrecht gevochten

Als bij de formatieonderhandelingen paal en perk gesteld wordt aan de vrijheid van abortus is dat bijzonder schadelijk voor de emancipatie van allochtone vrouwen. Die dreigen terug te vallen in het duistere verleden.

De Nederlandse vrouwen dreigen slachtoffer te worden van een koerswijziging die voortkomt uit de kabinetsformatie. Vrouwen in Nederland hebben hard gestreden om voor elkaar te krijgen dat ze zelf mogen beschikken over hun eigen lichaam. Dat recht mag niet ter discussie komen.

Fractieleider Rouvoet van de ChristenUnie heeft daar het initiatief toe genomen door via de EO radio te roepen dat er in 2006 drie zwangerschapsafbrekingen zouden zijn geweest wegens een hazenlip. Dit was een poging om een discussie op gang te brengen. Zijn politieke boodschap is duidelijk, de zogenaamde morele kwestie is voor de ChristenUnie geconcentreerd op abortus waardoor het basisrecht van vrouwen wordt beknot. Hij hoopt op de publieke opinie om zijn doel te bereiken.

Doordat de ChristenUnie abortus uitdrukkelijk op de onderhandelingsagenda heeft gezet, zien orthodoxe christenen zoals Bert Dorenbos van de stichting Schreeuw om Leven en dergelijke kans voor publieke stemmingmakerij en bestoken zij de politiek met berichten om het recht op abortus in een kwaad daglicht te zetten. Binnenkort wordt een symposium gehouden van organisaties die een kritische kijk op het recht op abortus hebben zoals VBOK en Lindeboominstituut. Uit een publicatie van de spreker H. Jochemsen blijkt, hoe hij de abortus problematiseert als ’het doden van een ongeboren kind’.

De religieus conservatieve mannen van alle monotheïstische religies en in alle culturen lijken op elkaar. Zij willen de eigen interpretatie met alle punten en komma’s van hun geloof aan vrouwen opleggen. Vrouwen zijn altijd de speelbal als het om de religieuze regels en hun politieke en maatschappelijke toepassingen gaat.

Conservatieve mannen proberen wederom moeizaam verworven rechten zoals het lichamelijke zelfbeschikkingsrecht van vrouwen om zeep te brengen. Eerst wordt het abortusrecht in twijfel getrokken, dan probeert men het open te breken en te verzwaren. Door de vijf dagen bedenktijd ’actiever in te vullen’ worden vrouwen schuldgevoelens en psychische problemen aangepraat.

Vrouwen in nood moeten over alle informatie en raad kunnen beschikken om een beslissing te nemen. Als de vrouw voor abortus kiest, moet deze mogelijk blijven, zonder verdere betutteling, indoctrinatie of pressie door derden. Immers, het krijgen van een ongewenst kind is veel erger, zowel voor de vrouw, als voor het kind en de samenleving.

Verschillende oud-leden van beoordelingscommissies, zoals emeritus hoogleraar Treffers op 3 januari in NRC Handelsblad, leggen opnieuw uit hoe het gaat als anderen dan de vrouwen zelf moeten oordelen over hun noodsituatie bij een zwangerschap. De leden van zulke beoordelingscommissies, vaak oudere blanke mannen, worden beïnvloed door eigen sociale achtergrond, eigen referentiekader en ze kunnen nooit een echt oordeel geven over de situatie van een in nood verkerende vrouw.

Het wordt nog erger als de migrantenvrouwen met hun taal- en cultuurverschillen moeten uitleggen wat hun benarde situatie inhoudt. Het kleine beetje vooruitgang dat de migrantenvrouwen in Nederland geboekt hebben op het punt van zelfontplooiing en zelfbeschikking zal met de verzwaring van de uitvoering van de abortuswet worden tenietgedaan. Ze keren terug in donkere tijden.

De integratie van de migrantenvrouwen komt ook in gevaar omdat zij juist de Westerse opvattingen over de seksuele vrijheid van vrouwen als norm gebruiken bij het eigen emancipatie- en integratieproces in Nederland.

Zal het lot van vrouwen weer in de handen van anderen dan zijzelf worden gelegd? Gaan we in de eenentwintigste eeuw de moeizaam verworven vrijheden weer inperken? Gaan we vrouwvijandige en onderdrukkende mechanismen invoeren? De moeizame strijd om de emancipatie van vrouwen over baas in eigen buik terugdraaien? Zouden de drie K’s : kinderen, keuken, kerk weer de grootste rol in het leven van vrouwen moeten spelen?

Neen, vrouwen willen niet terug naar die tijden waar ze geen keuze hadden om hun eigen leven in te richten en door mannen bevoogd werden.

De rechten van vrouwen zijn mensenrechten en mogen niet afhangen van religieuze opvattingen. Het regeerakkoord moet er komen op grond van de menselijke werkelijkheid en niet op grond van geloofsovertuigingen.