Al die goede doelen, ik zie door de bomen het bos niet meer

Ruim vijfentwintig charitatieve instellingen hebben in de loop der jaren mijn brievenbus weten te vinden. Allemaal instellingen die zich bekommeren om hart-, nier-, astma-, reuma-, ms-, lepra- en alzheimerpatiënten. Een lange rij fondsen die zich richten op kinderen en die opereren vanuit Haarlem, Zwijndrecht, Hoofddorp en andere plekken in de wereld. Grote organisaties als Amnesty, Novib, Mensen in Nood, Vluchtelingenwerk, enzovoorts, enzovoorts. Ik zie door de bomen het bos niet meer.

Ik behoor tot de mensen die zich ergeren aan de manier waarop goede doelen geld werven (Trouw, 16 januari). Brieven die in een niet aflatende stroom binnenkomen, schriftelijke of telefonische verzoeken tot het verlenen van een machtiging, fondsen die je vragen je jaardonatie te storten terwijl je je daartoe nooit hebt verplicht, suggesties om in je testament een legaat op te nemen.

Maar belangrijker dan die irritaties is de twijfel of mijn (en andermans) geld wel goed besteed wordt.

Lang geleden meldde ik mij aan voor de actie ’Gast aan tafel’, een mooi initiatief uit het prille begin van de Novib. Nu, een halve eeuw later, zien we nog steeds uitgehongerde kinderen op het televisiescherm. Is er wel iets terechtgekomen van die andere mooie slogan: ’je kunt beter een hengel geven dan een vis’? Wordt het geld niet ingepikt door bendes die er wapens van kopen? En zijn er niet veel te veel organisaties, zodat de hulp versnipperd raakt?

Er zijn maar een paar goede doelen waaraan ik met vertrouwen en overtuiging geld overmaak. Er is iets mis in chariland en een publiekscampagne, zoals de directeur van Plan Nederland in Trouw oppert, is de oplossing niet. Met het publiek is niets mis.

Den Haag Jet Kunkeler