Storminio

Hoe fotografeer je een storm? Ik denk dat dat niet kan. Je kunt de gevolgen laten zien, maar de ervaring van een storm, die opwindende ontwrichting in je binnenste, die kun je niet fotograferen.

Hierboven ziet u mijn ontoereikende bijdrage. Het is de zee bij Zandvoort, een kolkende soep, gezien door het vervuilde, beslagen raam van de achttiende verdieping van het Palace Hotel. De hanglampen aan het plafond schommelden zachtjes heen en weer.

Zandvoort leek me een aardige plek om de storm te beleven, de plek waar de storm aan land komt, daar is-ie nog puur en ongehinderd, daar kun je de natuur in al haar macht nog voelen. Want wat hebben we nog aan natuurbelevenis in dit land?

Helaas was het meer belevenis dan ik aankon: de wind bulderde zo furieus rond de flats en huizenblokken dat hij me letterlijk de adem benam en ik geïntimideerd het hotel invluchtte. Daar stond het personeel met ernstige gezichten naar buiten te kijken, naar ramen die klapperden in hun sponningen, en naar vervaarlijk schokkende windschermen die preventief waren vastgesjord.

Men wisselde geruchten en ervaringen uit, gaf meldingen van de radio door, weeralarm, verkeersalarm, een negatief reisadvies van de NS: een algeheel gevoel van een-zich-schrap-zetten leek zich van het land meester te maken.

Ik ging in het hotel-restaurant aan het raam zitten, met een schuin oog op de nooduitgang, en zag hoe het zand over de promenade geblazen werd.

Voor me op tafel lag Het Financieele Dagblad, met daarin opgenomen het nieuwe weekblad Opinio, gemaakt door Jaffe Vink, de man die deze krant bijna twintig jaar geleden verrijkte met het katern ’Letter & Geest’.

Opinio is een voortzetting van ’Letter & Geest’ met andere en ruimere middelen, niet langer onder de paraplu van Trouw of de deken ervan, maar losgezongen en vrijer.

Het zag er prachtig uit, zoals het daar op tafel lag in het belegerde Palace Hotel, in fleurig roze en blauw-rode belettering. Knisperend krantenpapier van het soort dat makkelijk kreukt en erom vraagt om stukgelezen te worden. Het stemde vrolijk, zoals elk idee van vooruitgang vrolijk stemt.

Opinio gelooft in techniek en wetenschap, in de verworvenheden van onze tijd, in de maakbaarheid van de wereld, in de superioriteit van het westen in het beschavingsproces. Let’s start a magazine! schrijft de hoofdredacteur blijmoedig. Het klonk als de uitdagende aankondiging van een nieuwe storm.

Buiten deinden de auto’s op hun parkeerplaatsen heen en weer, alsof ze elk moment opgetild konden worden. Een man werd tegen een muurtje geblazen.

Die opwindende ontwrichting van ons binnenste – die houdt misschien niet meer op, straks, als buiten de wind is gaan liggen.