Nare volksnationalisten

Al een tijdje wordt er in Nederland streng gelet op alle vormen van radicalisme die de samenleving zouden kunnen ondermijnen. Maar terwijl hier nota’s en rapporten worden geproduceerd, sluit Nederland zijn ogen voor de zweer die zich aan de zuidelijke grens ontwikkelt. Nog verwonderlijker is de coulante houding van de noordelingen jegens het radicaliseringproces dat hun zuidelijke taalgenoten, de Vlamingen, doormaken. Toegegeven: de Belgische desintegratie is van een ondoorgrondelijke complexiteit met zijn folkloristische talentwisten op gemeentelijk niveau. Op het eerste gezicht ridicuul en onbeduidend. Bovendien is iedereen ervan overtuigd dat de ’kunstmatige staat België’ vroeg of laat uiteen zal vallen. Voor een huwelijk moet je inderdaad met zijn tweeën zijn. Maar dit alles is nog geen reden om vanuit Nederland het kwaadaardige volksnationalisme dat zich van Vlaanderen meester heeft gemaakt zo schaapachtig tegemoet te treden. Hier en daar wordt al vrolijk gespeculeerd over een mogelijke samenwerking met het toekomstige onafhankelijke Vlaanderen. Vorige week in Trouw lanceerde CDA’er Alwin de Jong het idee om deze Alliantie alvast VlaNed te noemen. Nederland zou ook de Vlaamse top van de politiek en het bedrijfsleven ’voor een weekend op een mooie Limburgse hoeve’ moeten uitnodigen. Voor De Jong zou zelfs ’de dynamiek van Vlaanderen een bron van inspiratie kunnen zijn’. O ja? Ik heb sinds midden jaren tachtig de politieke dynamiek van de Vlaamse elites van dichtbij meegemaakt. Van staatshervormingen en nieuwe concessies van de federale staat heeft vooral het nationaal-separatisme geprofiteerd. Die Vlaamse Rupsjes Nooitgenoeg hebben zich gaandeweg steeds meer geschaard achter de extremisten, die met hun befaamde ’België barst!’ de toon bepalen. Want als het om Walen of Franstaligen gaat en niet om Turken of Polen, zien Vlamingen veel minder de noodzaak om hun cordon sanitaire rondom het extreem-rechtse Vlaams Belang in stand te houden. De vrienden van Filip Dewinter vormen de echte motor van het Vlaamse separatisme. En hierin zie ik alleen maar nare kanten. Want dat streven berust hoofdzakelijke op twee pilaren: rancune en egoïsme. Dat Vlamingen lang zijn onderdrukt door Walen is een ontegenzeggelijk feit. Maar de tijd dat Vlaamse frontsoldaten door hun officieren in het Frans de dood werden ingejaagd, is al lang voorbij. Vlamingen zijn nu baas in eigen huis, de ’Franskiljons’ zijn uitgestorven en van de arrogantie van de dominante Walen is niets meer over. De Vlamingen zijn zowel economisch als demografisch superieur. Toch worden wrok en rancune levend gehouden. De failliete Walen zullen moeten bloeden voor hun vaders: geen cent meer van Vlaanderen naar Wallonië. De Vlaamse ’dynamiek’ waar Nederlanders een puntje aan kunnen zuigen, stoelt in feite op een onbeschaamd gebrek aan solidariteit en een wraakzuchtig egoïsme. Bedenk je dan twee keer alvorens met de gemuteerde zuiderburen in zee te gaan. Want de joviale Vlaming van weleer is in een nare en egocentrische volksnationalist veranderd.