Survivallen in de Ardennen

Cabaretière Katinka Polderman houdt niet van survival maar kwam er vorig jaar per ongeluk niet onderuit.

Ik heb een hekel aan het gevaar opzoeken. En ook aan met mezelf geconfronteerd worden door het uiterste van mijn lichaam te vragen. En zeker als dat in teamverband moet.

Bijvoorbeeld als je gaat survivallen in de Ardennen. Dat doe ik nóóit van mijn leven. Dacht ik. En toch heb ik het gedaan. Vorig jaar juli. In teamverband. En niet eens expres.

Mijn lief en ik hadden een tienpersoons-villa gehuurd in de Belgische Ardennen. Wij zouden daar drie weken bivakkeren. We hadden vrienden uitgenodigd die een week of een paar dagen mee vakantie kwamen vieren. Maar het noodlot sloeg toe. Een natuurramp. De hitte werd nummer vijf in de toptien van de VN van de grootste natuurrampen ter wereld in 2006. Al wist ik dat toen nog niet.

Nu snap ik de vreemde gedachten die ik in die drie weken had. Gedachten als: waar blijven die voedselpakketten vol sappige barbequeworsten en salades? En waar blijven die bronskleurige breedgeschouderde artsen zonder grenzen om mijn rug et cetera in te smeren? En waar blijft die noodhulp bij het afwassen en bij het halen van een koud biertje? Dit omdat je tijdens zo'n natuurramp vooral niet teveel moet bewegen, want voor je het weet, val je dood neer.

Het waren, mede dankzij het uitblijven van de noodhulp, erbarmelijke omstandigheden om in te overleven. Het enige dat we konden, was met een witbiertje op de veranda zitten en Kolonisten van Catan en Munchkin spelen. Kortom: er werd het uiterste van ons gevergd. En als het spelletjes spelen ons teveel werd, keken we roerloos naar de Maas en de bergen.

Elke keer als er een vrachtschip aan kwam, dacht ik: ha, daar zullen we de voedseltroepen hebben! Maar nee: elk schip voer gewoon voorbij, hoewel er op het riante gazon best een noodhospitaaltje had gepast.

Zelfs evacueren naar een sporthal of zo - een plek waar het beter en veilig zou zijn - was teveel gevraagd. We werden volledig aan ons lot overgelaten, terwijl die wilde en onoverwinnelijke natuur ons teisterde.

Vorige week heb ik weer een villa in de Ardennen geboekt, voor in juli. Met een bubbelbad in de tuin. Ik bid op mijn blote knietjes dat er dan niet wéér zo'n verschrikkelijke natuurramp komt. Want drie weken lang met wat vrienden en een witbiertje in een buitenbubbelbad een beetje naar de bergen kijken, je moet er toch niet aan dénken?