Slinkse lente

Het is niet zo heel lang geleden dat ons een sprankelende lente werd beloofd. Met opbloeiende rode rozen en groene brandnetels voor de thee. Maar terwijl de temperatuur tot recordhoogte stijgt en egeltjes nu al aan het vrijen zijn geslagen, is bij links de Siberische kou ingevallen. Net terug uit Benidorm (of was het Salou?) na een verdiende midwinter rookpauze, heeft Femke het scheenbeen van grote broer Wouter in haar vizier gekregen. Er is natuurlijk altijd een tijd om Kamerkusjes te strooien en een tijd om doodschoppen uit te delen. Samenvatting: dat GroenLinks niet gezellig aan de formatietafel is aangeschoven, is volgens Femke de schuld van Wouter. De PvdA wilde gewoon niet met GroenLinks in een friesnieuw kabinet samen gaan (s)lenteren. Wouter sloeg niet hard genoeg op tafel om Femke, die aan de deur timide klopte, binnen te laten. De PvdA wilde het enige echte linkse clubje zijn dat naast Jan Peter zou zetelen. Het antwoord van Wouter: Femke manipuleert, liegt en pleegt dus ‘geschiedvervalsing’. Ik die mijn huiswerk heb gedaan, ben in deze hartstikke solidair met Wouter. Op 13 december jongstleden kwam Halsema met de mededeling dat GroenLinks ‘op dit moment niet beschikbaar is voor regeringsdeelname’. Voor deze opmerkelijke zelfverloochening die vriend en vijand verraste, gaf ze drie redenen. Allereerst vreesde ze dat haar (kleine) partij in een regering met het (grote) CDA ‘in de verdrukking komt en de rol van bijwagentje krijgt toebedeeld’. Een tweede punt was volgens haar dat GL met zijn ‘libertijnse programma en gedachtegoed’ erg ver van het CDA afstaat. Tot slot kwam als ultiem argument dat een coalitie van drie verliezende partijen bij de laatste verkiezingen niet logisch zou zijn. Geen woord over die gemene Wouter die voor haar neus de deur dichthield. In de slinkse lente zijn kennelijk alle verzinsels geoorloofd om elkaar zwart te maken. Femke doet me denken aan dat verwende meisje uit mijn kindertijd dat we Marie Pisseuse noemden: altijd de schuld aan anderen geven om vervolgens in de schoot van haar oma te gaan janken. Toch is deze zaak meer dan ernstig voor GroenLinks omdat de geloofwaardigheid van de partij op het spel staat. Als het fabeltje van Femke waar zou zijn, zou het alleen maar gruwelijk rolbevestigend zijn. De frêle vrouw wordt door de machoman afgeserveerd, waarna frêle vrouw niet terugvecht en de schouders laat hangen, lijdzaam haar mond houdt over de ware toedracht en snel een Boeing naar de costa’s pakt. Maar dit is niet waar. Femke heeft gewoon doelbewust een unieke kans laten glippen om voor het eerst in het bestaan van haar partij Nederland te gaan medebesturen. Een doodzonde in een land waar geen meerderheidsstelsel bestaat en waar je dus altijd een compromis moet sluiten om minstens een deel van je idealen te realiseren. Kun je zomaar jarenlang vanaf de oppositiebankjes van alles en nog wat dapper gaan roepen en laf het hazenpad kiezen als de mogelijkheid zich voordoet om enkele van je woorden in daden om te zetten? Hoe geloofwaardig zullen dan al die voorstellen, berispingen, tirades en verontwaardigde kreetjes zijn, die Femke de komende vier in haar interruptiemicrofoon zal brabbelen?