Free papa!

Je hebt politieke partijen die gillend weglopen wanneer ze uitgenodigd worden om in een regering te stappen. Je erkent ze aan het spoor van angstzweet dat ze bij het wegrennen achterlaten. Maar af en toe op vaderdag komen die angsthazen half uit hun oppositiebankjes om een voorstel neer te leggen, zodat ze niet helemaal vergeten worden. GroenLinks heeft lang in zijn bezemkast vol curiosa uit 1970 zitten graaien alvorens met een nieuwe actie te komen: Free papa. Papa’s moeten voortaan bevrijd worden om hun baby’s – die ingepakte en zuur ruikende dingetjes – eindelijk beter te leren kennen. Daarvoor moeten de werkgevers hun twee vrije weken vadersverlof schenken. Kroelen met kleintje in de baas zijn tijd zal de wereld zeker verbeteren. Toen ik voor het eerst vader werd, bestond GroenLinks nog niet. Daarom ook tapte ik bovenop de twee dagen vaderverlof wat extra dagen uit eigen vakantiereservoir. De conservatieve buitenwereld zou eens zien hoe progressief en zelfbewust die prille vader was. Ik kreeg niet alleen een baby te verzorgen maar deels ook de moeder. Dat wil zeggen baby verschonen, fles geven, in bad doen, ’s nachts uit bed halen en weer in slaap sussen. Maar ook moeder wassen, desinfecteren, eten geven plus klerenwassen in die afschuwelijke plastic miniwash. Dit was voor een jonge idealist als ik werkelijk een peulenschil. Maar de rest was het ergste dat een man kan meemaken: een huis vol vrouwelijke bemoeials die zich van ’s ochtends tot laat ’s avonds met een lijf vol slagroom en koekjes in de intieme ruimte van je privé-leven wringen en persen. Een heel assortiment aan kakkelende zussen, moeders, vriendinnen, collega’s, tantes, buurvrouwen, kennissen, vrouwenhuisbewoonsters en VOS-cursusaspiranten. En dat zat de ganse dag bij mij een overdosis aan koffie, gebakjes, advocaat, sherry en zoutjes te scoren. Ik heb kilometers trappen op en af moeten lopen, tandenknarsend hectoliters vocht ingeschonken, chagrijnig honderden kopjes en glazen afgewassen. Als ik even wat aandacht aan babygirl wilde geven, vloog een zwerm betweetsters op me af om mijn kundigheid te controleren en meestal af te keuren. Ik had ze één voor één door het raam willen kieperen maar gedroeg me ondanks alles als een nette heer, met wallen van 2 tot 3 kilo onder elk oog. Nooit in mijn hele leven, behalve tijdens mijn militaire dienst, heb ik me zo de gevangene van anderen gevoeld. Dat ik geen vrouwen- en babyhater ben geworden kwam door een tweede geboorte vijf jaar later en mijn bekering tot het rolpatronenmodel. Ik weigerde toen om ook maar één vakantiedag op te nemen. Begroef me in mijn werk, meed het weer opgedraafde kippenhok als de vogelpest en liet bijna al het werk aan het vrouwelijke bezoekersgilde. Het gekke is dat mijn jongste dochter nu intiemer met mij is dan mijn oudste. Deze laatste heeft kennelijk haar portie gehad van die toen moderne zeurvader die altijd en overal bovenop zat. Mijn advies aan alle aanstaande vaders: stem nooit op GroenLinks als je niet na negen maanden achter de tralies van het rauwe leven wilt belanden.