De reischeques bij de mooie bank blijken niet te verzilveren

Als zaken niet goed lopen, of niet goed dreigen te gaan lopen omdat de concurrent flink aan de weg timmert, moet een list worden verzonnen om het tij te keren. Bekende Nederlanders zijn daarvoor een dankbaar object. Niet om een list te bedenken, maar om haar uit te voeren.

Toen de Gouden Gids Katja Schuurman als pin-up had gestrikt, moest de Telefoongids wel met een antwoord komen. Bekende stellen – Ruud Gullit en Estelle Cruijff, Anthonie Kamerling en Isa Hoes – werden ingehuurd om de Telefoongids op te stoten in de vaart der volkeren. Iets dergelijks gebeurt dezer dagen met zorgverzekeraar Agis. Dit voormalige Amsterdamse ziekenfonds verloor in de felle concurrentiestrijd tussen de zorgverzekeraars de afgelopen jaren vele tienduizenden klanten.

Om die ontwikkeling te stoppen huurt Agis dit jaar Albert Heijn – toch ook een bekende Nederlander – in. Althans, er werd een samenwerking met AH gesloten. Wie een zorgverzekering bij Agis afsluit krijgt voor 25 euro aan producten van de supermarkt cadeau.

Kleine ondernemers hebben die mogelijkheid natuurlijk niet. BN’ers en alles wat daarvoor doorgaat doen het echt niet voor een fles wijn, het gaat om tonnen euro’s. De list die winkeliers dan verzinnen is bijvoorbeeld een cadeaubon voor een kopende klant.

Zo redeneert ook de plaatselijke woonwinkelier. Soms komt er een beter jaar voorbij, maar over het algemeen blijft het tobben. En omdat het reisseizoen eraan zit te komen denkt hij: reischeques. Wie een woon- of slaapmeubel bij hem koopt, krijgt er naar rato bonnen om te reizen bij.

Dat loopt niet altijd zoals zou moeten. Als Karin zoekt naar een nieuwe bank valt ze voor een fraai model bij de plaatselijke winkelier. De prijs is pittig, maar de geboden reischeques maken veel goed. Totdat Karin erachter komt dat zij geen gebruik kan maken van de cheques. De data dat zij op pad zou moeten blijken te zijn gereserveerd voor een huwelijksfeest van vrienden. Daar kan ze niet ontbreken.

De winkelier weigert echter de cheques terug te nemen en in te ruilen voor geld, zoals Karin wil. Zij voelt zich daardoor onrechtvaardig behandeld en stapt naar de Geschillencommissie voor de meubelbranche. Die wil zich eerst een oordeel vormen of zij wel competent is om het onderhavige verzoek te behandelen. De klacht heeft namelijk geen betrekking op de kwaliteit van de geleverde bank. Toch acht de commissie zich bevoegd tot een oordeel omdat de reischeques deel uitmaken van de tussen de twee partijen gesloten overeenkomst.

Dat blijkt echter een pyrrusoverwinning voor Karin. De commissie oordeelt dat de klant geen aanspraak kan maken op een vergoeding. Zij gaat daarbij af op de algemene voorwaarden die bij de cheques zijn verstrekt. Daarin staat dat de cheques, bedoeld als prikkel de bank te kopen „niet kunnen worden omgeruild tegen contanten en vertegenwoordigt dienovereenkomstig geen enkele waarde’’.

Dat had anders kunnen zijn als de winkelier in zijn promotieactie meer heeft gegarandeerd dan staat in de algemene voorwaarden, aldus de commissie. De consument heeft de commissie echter geen bewijzen daarvan overlegd en ook niet op een andere wijze aannemelijk gemaakt dat de winkelier een verdergaande verplichting op zich heeft genomen.